Netgedichten

netgedicht (nr. 88.277):

Bittere fles

Elke keer dat ik lach, krimp je.
Vreugde is verdacht geworden.
Een scheur in je glas
waar je je vingers aan snijdt.

Bij jou lijkt het altijd feest.
Een doorlopend licht.
Ik sta buiten, zonder uitnodiging,
en leer het ritme van de muziek
aan de trillingen in de muur.

“Deze fles,” zeg je,
Heeft mijn plaats ingenomen.
Want jouw stem heeft geen temperatuur meer.
Het is geen beschuldiging.
Het is een inventaris.

Jouw glimlach blijft hangen
als een litteken dat niets meer herinnert
van de wond waaruit het kwam.

Mijn leven is een stapel kaarten
die overeind blijft
omdat niemand nog blaast.
Ik heb zo vaak geoefend in verdwijnen
dat het een vaardigheid werd.

Ik vraag niet meer om vergeving.
Ik heb geleerd niet te storen
wat mij vervangt.

Ik vraag om ruimte.
Iets groter dan deze kamer.
Iets sterkers dan mijn angst.

Maar gewoonte werkt traag en grondig.
Je schenkt bij zonder haast.
Nog één, zeg ik.

Om het moment uit te stellen
waarop ik moet toegeven
dat ik al ben gegaan.