Netgedichten

netgedicht (nr. 88.424):

Strabismus

Ik hakte een boom om
en luisterde hoe hij viel
alsof het mijn naam vergat.

Van het hout maakte ik planken
voor een huis dat alleen bestond
toen ik mijn ogen sloot.

De moordenaars kwamen zingend.
Hun boot gleed binnen
zonder water te verplaatsen.
Het Eiland van het Lied
lag achter hen
als een keel zonder tong.

Het is zwaar om een Viking te zijn
met plastic slangen in je arm.
De raffinaderij ademt voor mij.
Zwarte rook stijgt uit mijn borst
wanneer ik probeer te bidden.

Negentig dogma’s
zijn in mijn ribben geslagen.
Elke adem herhaalt een stelling
die niemand meer verdedigt.

Ik kneus een vlieg
en krijg een prijs
voor morele helderheid.
Het publiek staat op.
Ze zingen
over kracht in capsulevorm.

Ik buig.
Mijn helm is van karton.
Mijn baard van rook.

De grond onder mijn voeten
is montage.
De sneeuw is geluidseffect.
Het bloed wordt later toegevoegd.

Belgische drugs—
een loens effect:
naakte tweelingen op schoot
terwijl de wereld kantelt
in een decor van fjorden en filmlicht.