Netgedichten

netgedicht (nr. 88.423):

Het volstaat om lief te hebben

Zachte vlinderkus
de bloem buigt haar licht hoofdje
verder niets meer nu

De dag komt ongefilterd, in
felle kleuren, een stroom van indrukken
die niemand ziet. Ik vang de trilling van een ongezegd
verdriet, terwijl de wereld buiten onverschillig aan mij voorbijraast.

Mijn huid voelt dun, de muren
lijken verdwenen; elke blik en elk geluid
laten diepe sporen achter. Soms zoek ik dekking in de
luwte van de schaduw, omdat de echo van het leven mij te luid raakt.

Toch ligt in die openheid ook het
antwoord, het vermogen om de tederheid
te herkennen. Ik hoef de woelige chaos niet te sussen,
ik hoef niets te sturen of te veranderen aan wat mij zo diep binnenkomt.

Mijn handen leg ik open op mijn
schoot en het zachte in al haar vormen het
woord doen. In een bestaan dat zoveel van ons vraagt,
volstaat het simpelweg om lief te hebben en stil te merken dat het genoeg is.