Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.790):

Waar het winterbos ontwaakt

Goud licht op het pad
stammen bewaren stilte
ver weg wacht de dag

De winterzon schuift traag
omhoog en breekt door de nevel. Tussen de
stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar
alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden.

In de vroege uren hangt er
een zilveren waas en ademt de aarde zacht.
Tussen wortels zweeft een onmerkbare rust, tot de vogels hun
eerste zanglijnen vlechten, een voorzichtige aankondiging van nieuw leven.

Onder een dunne laag rijp
sluimert het lentegroen, terwijl scheuten al
door humus breken. Tere vormen duwen zich naar het licht en
markeren de komst van een ommekeer, kleine tekens dat de winter zal wijken.

Het ademende woud rekt
zich uit na zijn lange winterslaap en in deze
tedere overgang ontstaat een nieuwe samenklank. Stilte verschuift
naar het eerste geluid, de belofte van mildere dagen die de kou langzaam verdringen.