Storm aan land

Met striemen op mijn lippen,
staar ik, ogen dichtgeknepen.
Is mijn knokkels’ bloed verdwenen
rondom ijskoud roestig staal.
De benen die mij dragen
hebben wiegen tot kunst verheven.

Schreeuwend geeft de dief een stem,
aan de Noordpool van mijn dromen.
Waar ik in het zand leer kruipen
zijn de afdrukken vergaan.
Tastend zoek ik rebabs klanken,
maar hoor het wasbord om mij heen,
zwelt in stilte briesend aan.

vlucht opvang

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 3 stemmen 22