Netgedichten

netgedicht (nr. 88.697):

Thuis op deze aarde

Kwetsbaar op de grond
vleugels drinken zacht het licht
veilig in het nu

De geur van natte aarde
stijgt langzaam op, een uitnodiging om
de adem diep te laten zakken. Het ruisen van bladeren
filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft.

Mijn vingertoppen tasten
naar mos, een textuur die langzaam de
wirwar in mijn hoofd tot rust wrijft. Ik spreek niet om
begrepen te worden, de eik stelt geen vragen, hij bewaart mijn stilte.

Zon strijkt met een zachte
hand over mijn huid, haar licht dat niet
verblindt maar alles helder omlijnt. Ik zie de nerven in een
blad, een heel universum, en merk hoe mijn spanning in de bodem zakt.

Ik ben niet langer een losse
snaar in de opkomende wind, maar deel
van het grote, trage ritme van de natuur. Gedragen door
de grond, omarmd door het groen, thuis op deze veranderlijke wereld.