Netgedichten

netgedicht (nr. 88.715):

Thermodynamica

De crash is stil.
Metaal ligt gescheurd,
rook valt als zwarte sneeuw,
verbrande olie in mijn neus

Ik zit in het wrak,
handen op het stuur,
ogen op een horizon
waar de hulpdiensten nooit zullen komen.

Zij zoeken overlevers;
ik ben alleen de abstractie van wat verging.
Het bloed, de modder,
het geschreeuw – laat ze het hebben.

Mijn adem vriest op
de verbrijzelde ruiten,
mijn hart slaat traag,
een riem die is gebroken.

Geen troost, geen melodie,
geen placebo die de pijn verzacht.

Kou is de enige eerlijkheid.
Warmte bedriegt.

Het blijft.
Een spiegel die alles breekt,
behalve de stilte.

Het glas splijt in gedachten,
niet in handen.
Een sirene kraakt in de verte.
Ik beweeg niet.
Ik ben al weg.