afpelperiode
Dit kan niets anders zijn dan een grens
een stadsmuur waarbuiten het leven blijft
een afpelperiode die ruimte nodig heeft
een bittere beet door verzuurde smaakpapillen
een proces dat de vertraging juist versneld
een projectmatige verstilling die stijfheid zoekt
een zo laat mogelijke tel voor vrije gedachten
een subtiel samenspel van zintuigelijke wanorde.
Dit moet dan wel een overgangsritueel omvatten
een uit tralies opgetrokken vereeuwigd rookgordijn
een kookwekkerachtige overtuiging van de waarheid
een gelijkmatig verstrooide zoetgebakken vluchtigheid
een doel dat de acceleratie vaststaand afremt
een hervonden flexibiliteit voor middelmatige erupties
een zo vroeg denkbaar voelen van de gecorrumpeerde tijd
een absurd eenmanskunstje binnen theoretische kaders.
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: filosofie
intern
179
Er zijn 9 reacties op deze inzending:
dat de 'acceleratie afgeremd' wordt;
afzwakken van de versnelling is nog geen stagnatie.
Jouw (eerste) commentaar is gebaseerd
op de aanname dat een extern doel,
dus niet intrinsiek gemotiveerd,
automatisch leidt tot stagnatie.
Vandaar mijn vraag.
Dit gedicht gaat niet over stagnatie,
maar is, onder andere, een zoektocht
naar de ruimte in een vacuüm.
Welk vacuüm dat is, mag de lezer
voor zichzelf invullen.
Reflecterend en/of projecterend,
dat maakt mij als dichter niet uit.
kan geen kwaad. ook is het handig om zelf
te begrijpen wat je zeggen wil voordat je
dit met een ander deelt.
Groet
Hiermee doel ik op de innerlijke verstilling.
Reactie op jouw tekst:
acceleratie is een proces van buiten,remt.
Hierin zit het verschil.
Hierop;
causaliteit / gevolg
beangstigd
stagnatie
Mijn gevoel; ik
denk ik meer aan stilvallen,dat zeker nooit hetzelfde voelt als stilstaan.
Maar datgene dat men niet draagt.
Jouw terechte opmerking,
Elke lezer herkent woorden alsof ze gelijkend zijn.
Dit proces is hoe men leest soms
en interpreteert
Doel op herkenbaarheid.
Dus samengevat;
Ik beschrijf in mijn commentaar enkel een reactie op jouw tekst.
Ik zie 'remt' blijkbaar anders dan jij.
groet,Dc
dat de vraag of stagnatie jou beangstigt
een gevoelig punt is.
De vraag is, in mijn ogen, een logisch gevolg
op jouw eerste commentaar.
Jouw beleving van stagnatie,
of dat nu in mijn gedicht(en) is
of in jouzelf,
vind ik niet zo wezenlijk,
maar die beleving vind ik zeker interessant.
Verklaar je nader!
ps. dat van die
'teksten ergens vandaan halen'
begrijp ik niet zo goed,
wat bedoel je?
Is dit gedicht kenmerkend voor jouw stagnatie?
Ergens teksten vandaan halen en hierop
reageren, i.p.v
zelf een thema beschrijven?
Geen kier open,
een schema
versus levendigheid der beleving
duidt
er is een
grens,muur,doel
ritueel...
zonder existentieel tasten.
vind jij stagnatie beangstigend?