Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.035):

Zilt…

Zij staarde hoopvol over het water
naar waar de horizon ontvouwde
als een grijze zakdoek
en de zee tuurde mee
vol vertrouwen toonde hij
de laatste bladzijde van het boek
terwijl zij golven telde, telden de uren
tot haar ogen brandden, van al dat turen

Ergens in de horizon, voorbij al het niets
waar lucht en water samensmolten
hoopte zij op iets
een stipje, een mastje
wat door de mist zou klieven
een vlag, een sein, een teken
dat hij nog ademde, nog bestond
dat liefde geen einde vond

Trok de wind aan haar losse haren
een koude hand gleed langs haar gezicht
zij fluisterde zijn naam, sprak stil gebed
en bleef daar uren staan
in het donker en de stilte, hopende bijkans
de mast al te herkennen
maar dat was slechts een mirage
een zilte morgana dans…