De blauwe moeder II

@Babéra Bokorból,
Dank je voor je reactie en het meedenken.
Het 'we' mag helaas niet weg. Het laat zich namelijk niet wegdrukken.
Het is hét mechanisme achter een eetstoornis, of, in de uitleg van Maxim, achter de consumptieve stoornis.

En als je, heel simpel,
de 3x 'we' weghaalt
uit de tekst?

@Maxim,
Ah, dank je wel, Maxim, voor je mooie woorden...!
Een krachtige, inhoudelijke aanvulling ook!

Voor nu laat ik dit gedicht los.
Het is even genoeg...

@ Van Xanten:
Dank je voor je toelichting, Evelyne, en jouw geslaagde, niet mis te verstane, poging om jouw gelaagde creatie meer helderheid te verschaffen.
Zij verdient echter meer,
zij schuurt waar het kan, tegen de medogenloze logica en rechtlijnigheid der ratio, het systeem der schier onontkoombare rationaliteit waar wij (allen!), weerloze consumenten, tot slachtoffers van overal om ons heen tierende marktmechanismen zijn gedoemd...
tenzij we onze eigen weg volgen!...

Je creatie spreekt boekdelen, gecondenseerd, en in al haar compactheid , maar verdient m.i. veel meer verdieping (volgens mij kun jij dat heel goed!).

Met dichterlijke groet

Maxim

@Scherzo,

Dank voor je tijd en aandacht en je vraag, natuurlijk.

Bij dit gedicht heb ik een poging gedaan een veld te creëren, waarin het wij meedraait in het gedicht. Niet als toehoorder, kijker, lezer of beschouwer, maar als onderdeel van het systeem. We, is geen groep personages, maar een functie.
Degenen die eten, bewegen en vastzitten in de logica van de blauwe moeder.
De blauwe moeder is de kracht waarbinnen het -wij - beweegt, als organismen binnen haar orde, haar systeem.

Het gedicht ageert tegen de manier waarop het systeem is ingericht om te consumeren. Tegelijkertijd geeft het een anorectisch beeld, maar je kunt je afvragen: is dit een individuele stoornis of een collectieve.
Bij een dergelijke stoornis is het ‘ik’ het persoonlijke voelende deel, het ‘wij’ is het mechanisme.

Best lastig te begrijpen en nee, zeker geen mooi gedicht of bijzonder prettig om te lezen.

Ik zie allerlei zelfstandige naamwoorden als blauwe acrobaten buitelen over onnoembare werkwoorden...

gezegden met en zonder lijdend voorwerp...
maar wie is nou het onderwerp, Evelyn...
de Rijn, of de limes misschien?