Ik denk aan thuis waar ik nu even niet kan zijn zodat ik nog niet terug wil Op dit kleine eiland mis ik soms de mensen Alleen maar hun aanwezigheid zonder dat ik met hen contact hoef te hebben Er is hier genoeg: muren van wolken aan de horizon, de zwarte zee die op mij af komt met dreunende golven een gierende wind over bevroren…

Nippend van warmte uitkijken vanaf mijn balkon Wisselluchten Rode geraniums, het volle gewicht van mijn ziel rustend op de aarde Zinnelijk van welbehagen flaneert mijn stem en vertelt ze het aan een vriend, andante De muziek die ik ben Daarna aan tafel de potloden geschikt Ik teken in stilte ga er in op, glimlachend om de regenboogwaaier…

Ach, mijn oude dagboek heeft bijna zijn tijd gehad Ik lees het nog eens na op mooie zinnen, te mooi om verloren te laten gaan Ik schrijf ze over en brei ze met fantasie aan elkaar met even mooie zinnen Naadloos sluiten mijn belevenissen aan op mogelijke gebeurtenissen die ik er nu, jaren later, bij bedenk en wel had willen meemaken…

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Het filmnegatief laat het stralende licht uit -- onze ogen zien.…

de letters die ik schrijf kijken mij aan en ontmoet mijzelf in het beeld weet dat ze van links naar rechts gaan en zorgen dat mij geest zich niet verveelt alhoewel diep en spontaan de borrels komen en mijn vingers dit in aantikken vertalen (mijn lijf is verder passief, deels nog met dromen) blijkt er toch wat zinnigs op te halen -…

Die mengeling van beste wensen bewondering en medelijden - gistend en borrelend in mij zodra ik haar zie Mijn maag en keel draaien zich om Ze misvormen mijn menselijkheid Haar ogen schieten sneller dan mijn gedachten haar hoofd reikt om de hoek naar de zon, een rots luiert in de holte van haar rug Knikkende knieën Het ene been slingert…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

Het licht verandert, geritsel van de bomen -- onweer in de lucht.…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

Alles wordt maar mooi genoemd, en wat mooi is heet -- tegenwoordig leuk.…

Ter hoogte van de Zaagmolenweg stond half verscholen achter bosschages - u raadt het reeds, hoe kan het ook anders - een houtzagerij aan de rand van de eikenbossen van Twickel waar ik wel duizend keer langs ben gereden let wel, met mijn vélocipède zo'n raleigh van engelse makelij met een drietrapsraketdérailleur - iets wat alle…

De zon zegt zo veel, maar de maan verspreidt een licht -- dat naar je luistert.…

Er hing een luchtballon stil in de lucht, bij wat inventaris op de kinderkopjes stapten we uit de oldtimer, achter ons stond mijn oudere ik op de ijzeren brug te kijken hoe wij met de hond rond- keken in de nieuwe wereld die half gedroomd half in baksteen oprees uit de mist van het oude Belgische land onder de wolken van de tijd…

Nog merkt niemand het op, maar ik heb het in me de briljante ideeën en het gezag om de dingen te laten lopen zoals het hoort, tot in de puntjes uitgewerkt in rapporten Mijn promotie is een kwestie van tijd, mijn werk zal gezien worden het is er al in mijn hoofd, klaar om bekend te maken, beleefd rekening houdend met iedereen…

Ik dop, jij dopt, wij doppen onze boontjes liever zelf We willen wel aandacht, maar mijn hoofd staat daar niet naar als het me niet zo goed gaat al zou ik een vriendin graag bijstaan wanneer het haar niet zo goed gaat Ingewikkeld is het wel om gelukkig te zijn en te veranderen om gelukkig te zijn of niet…

waar vind ik troost als zwermen zwarte vogels altoos boven mij vliegen soms in angstaanjagende duikvluchten recht op mij afkomen waar vind ik troost als de lente geen lente meer is de zomer geen zomer meer zal zijn waar vind ik troost als ik voortdurend leef op losse schroeven waar vind ik troost zachte troost…

Schrijf ze of lees ze Mooie woorden helpen wanneer je ze nodig hebt al zijn het maar woorden geen eenzame eenzaamheid geen verdrietig verdriet en geen wanhopige wanhoop wel suggestieve beelden van herkenbare feiten of persoonlijke fantasieën en die kunnen je troosten kunnen je uit de greep halen van de echte situatie en de echte gevoelens…

Leegte trekt mij over de stoep langs het huis waar ook mijn ouders niet meer wonen Alles is anders Het hart ontbreekt Het tafelmassief van de ongeschreven regels gepreekt tot gehoorzaamheid - een boek vol in mijn hoofd Ik voel het gewicht ervan verschuiven bij het zien van de kamer, zo vertrouwd de zekerheden weer zwaar en duidelijk…

/Hij spelt de krant, s nachts onder een lantarenpaal in het park/ zeg ik tegen mezelf over mezelf /Ik lees de krant/, zei ik ook tegen de agenten in hun auto, al luister ik meer naar het geritsel en de geluiden uit de stad, de berichten zijn zo interessant niet Ja, hier zit ik beter…