Mijn goede bedoelingen zijn onbestelbaar en gebroken teruggekomen, ze plakken aan mij als een mislukte taart vastgekoekt aan het bakblik in een oven die te heet is ingesteld Bikkelhard blakerdeeg Na weken poetsen blijven de krassen jeuken in mijn ziel, ze schreeuwen om aandacht en erkenning In de stationshal luister ik uren naar…

een verhaal van alle tijden (3) fatum duldt geen uitstel zelfs niet voor onsterfelijken Zeus ketent de held aan een rots de adelaar kijkt hoog in de bergen uit naar de avond elke nacht vliegt de koning onder de vogels naar zijn hulpeloze prooi en elke keer eet hij de lever uit Prometheus geschonden lijf wat nu als Zeus…

Haar bloemen vallen op de oever, de maan schijnt – de mannen schreeuwen.…

Soms valt alles hetzelfde uit als gisteren een lege dag die er niet toe doet Soms valt alles mij zo tegen wanneer ik verlang naar een ander ik Soms valt alles in duigen, is het minste mij teveel of blijft niets gehoorzaam onder mijn handen op zijn plaats zoals ik het wil Soms valt alles zomaar stuk, mijn goede bedoelingen en…

Prometheus een jonge rebel rammelt aan de randen van de aarde een god met een missie schuwt de waan van de dag niet deze rebel with a cause denkt vooruit hij rooft het vuur het licht van de kennis uit de hemel voor de mensheid de Olympus schudt op zijn grondvesten de vertoornde Zeus vuurt vanuit zijn verheven woonplaats…

Proteus de oude man van de zee drager van alle kennis van het verleden het nu en en het later een jaloerse minnaar gunt de ander het licht niet in de ogen waakt als een een havik over zijn ondeelbare beeldschone schat de zeegod hij rekent zich rijk tot het aanbreken van die noodlottige dag waarop de lucht zich in…

de stekeblinde tamme onderaardse vis de oefeningen in geduld het liefste tempo van de langzaamste de vlucht over de randen van de wereld spattende tranen uit gelezen regels composities van wolken en water de moed om de kust uit het oog te verliezen het kleine leven omringd door slaap de barsten in oude woorden in…

Beits, zeep, appels, stof: ik houd van zoldergeuren – maar ik nies ze weg.…

Midden op de zee is alles wolken en zee. Soms zon. Soms sterren.…

hij houdt de ene hand met de andere vast tracht het trillen te bedaren zijn verleden verscheurd tot op de draad versleten het slaan van de golven het krijsen van meeuwen het wordt hem droef te moede zijn gesloten roodomrande ogen verdrinken in een peilloze diepte…

Pijn is een grenspaal soms een hek, soms een muur waartegen ik soms leun vrezend voor mijn leven Ik kan alleen nog zingen voor mezelf, om niet te verdrinken in blues, mijn stem omhoog laten klimmen en blijven dansen zolang ik niet dood ben Liever zweet en stink ik van ellende dan dat ik niets doe en verlangend en droevig zuchtend…

Wiens kind ben ik geweest wat heb ik ooit geweten dan enkel maar het heden van wie mij borgen in hun schoot onzichtbaar voor elk oog altijd onuitgepakt gebleven hun koffers in die donkere hoek met niet te openen sloten soms snerpten heel opeens wat kreten als ijzel door de kamers ontweken stille tranen de beklemming van mijn…

Een knipoog: ik kijk om, hij belooft iets, maar wat – wil ik geloven?…

Met jou op de hei, berkenboompjes in de mist – een vluchtige geur.…

Over de graven, over de tijd heen: klimop – van de verhalen.…

Dieren en mensen ademen lucht in en uit – En dan stormt het soms.…

Je verbleekt, kruipt langzaam weg uit de anekdotes en de foto's die overblijven voor vreemden, later ook nog ontdaan van onze herinneringen alles verteerd tot iets anders jij en wij opgelost in nieuwe levens met hun eigen verhalen waarin wij zachtjes fluisteren eeuwig zullen we fluisteren in het voorouderlijke koor van de menselijke…

Het jeukt in mijn hoofd de wereld draait en buitelt om de marges van aanzien en wetten en bekende kunstenaars dansen mee ze willen iets maken voor duizenden jaren, voor iedereen een as van eeuwige waarheid en schoonheid, beschermd tegen…

Een vreemdeling kwam voorbij: wij keken, hij ging – waar wij niet durven.…

had last van muizenissen vannacht hoorde ze rondhuppelen in de donkere hoekjes van mijn hoofd ze hielden me wakker met hun geknabbel en geknaag kon maar niet ophouden met luisteren naar het zachte fluisteren van hun kleine stemmetjes het getrippel en getrappel van hun kleine pootjes die zachtjes mijn geest beroerden mij manend: “Stop toch…