je oogt westers toch sluieren je ogen mediterrane kleuren lach jij de temperamentvolle luidruchtige emoties spreekt jouw omfloerste lichaamstaal haar terughoudendheid jij bent een bloem die nog volop moet bloeien de moederplant zal ontgroeien in een onafhankelijk bestaan want er is geen man die jou de weg zal wijzen zijn paden…

Het is voorbij we zijn het weer te boven Het is tenslotte maar 1 dag per jaar ‘N compliment, ‘n aai, een leuk gebaar Want je probeert je toch wat uit te sloven Dus die relatie loopt weer als een lier Nu lig je op de bank en roep je: ‘Bier!’…

Mijn nu ledige hoofd overziet de beelden, uit oude omgevallen bomen de nieuwe loten deze gebeeldhouwde boomachtige struiken onder het witlila-hemelsblauwe op deze dag. Die boom, haar zijkant, de vormen van een lijf met uitgestrekte armen naar de hemel alsof zij 'n grote omarming zou willen ontvangen van tijd, kijk haar takken,ze zwaaien boven…

Mijn moeder was een prachtige bloem haar rechtvaardigheid zo heerlijk geurend eenmaal vastgesteld sterk geworteld, als vrouw kleurrijk ,want alles is rijpen en niet nodig alles ook dagelijks zoals bloemrijk leven te begrijpen. Ze gaf raad , niet de wijsheid aan anderen er echt van te profiteren noch enkel haar gedachten te etaleren. Ontwierp…

ik was gestopt kon geen welbevinden meer aan kleuren binden vormen konden mijn grote vragen over alles niet meer dragen de compositie werd een doolhof waar in ikzelf geen uitweg zag doeken staan mij vragend aan te kijken wie hen gaat beschrijven in dit repeterend ochtendlijke spel voel ik mij verliezer en besef dat wel maar…

Een tragisch afscheid voor Humberto Tan In ieder maatpak zat hij als gegoten Geen kijkcijfers dus word je afgeschoten Nu maar eens zien of Twan het beter kan Ik zie hem vaak bij Nieuwsuur en denk stellig Nou RTL Late Night, ...dát wordt gezellig!…

ik voelde spanning hoorde stilte van saam gebonden zijn inertie was aanwezig met eeuwen ervaren leven dat geen enkele kans heeft gekregen ooit zichzelf te zijn omdat wij het communiceren met hen altijd hebben nagelaten wij dachten ons verheven en als heersers met alles te kunnen leven wij weten nu dat ook zij deel zijn van…

ik heb mijn huid verschilferd in aanraking met de maatschappij soms is eelt een passende remedie tegen drukkende cohesie vooral op je ziel wordt vaak een beroep gedaan ik moet dat soms laten gaan nu ik met tweede huid herboren ben de gevoeligheden van mezelf eindelijk ken vraagt het geen bewapening wel een anders omgaan met emotionele…

Om kennis te hebben, beslist te onthouden van dingen die bijna als lood gevoelsmatig als dikke mist over een trekvaart eeuwig zijn dan weer aan de rand van daar zee te staan continenten van en voor duizenden jaren echt in je ziel bewaard vredig willen schilderen ik eigenlijk mijn ogen wil sluiten, gewoon in de tegenovergestelde richting wil…

de winterzon schijnt mooi, maar het kwik blijft onder nul op weg naar de bakker zie ik een man half-opgerookte sigarettenpeuken oprapen en in een sigarettendoosje stoppen in de zondagskrant lees ik dat de directeur van een Brusselse vzw achttien jaar lang 1000 euro per dag verdiende de winterzon schijnt mooi, maar het kwik blijft…

wij wisten de hordes zwermen en vluchten van de plagen waaronder wij hebben geleden uit een nog nabij verleden massaliteit en eentonigheid maakten hun dreiging vaak groter dan de effecten die zij hadden op natuur en omgeving in de tijd er is een nieuwe plaag aan het ontstaan waarvan het geluid snijdt door de ziel in een toonsoort…

het politiek orgaan heeft dus besloten de donorwet is eindelijk een feit dat maakt ons speelbal van de overheid een lichaam harteloze idioten ze hebben al voldoende op hun lever dus nee, geen rijksgeklier, ik word geen gever…

in een vaag verschiet zag ik mensen dwalen verstoken van kwalen waardoor zij generaties lang geteisterd zijn geweest de medische overwinning was een feest van het immuunsysteem dat anticiperend de wereld heeft betreden helaas met een onmenselijk nouveauté het narcisme is doorgeschoten zonder remmingen en de mens heeft zich afgesloten…

zij speelde kleuren danste muziek zong sterren van de hemel maar mij kende ze niet ze was die pluizenbol tussen opgeschoten bloemen ravottte op de hei de hele dag dolblij wij keken naar elkaar deelden een omgeving er was goed voelen zonder enige beleving wij een beweging eten en weer gaan maar echt vertrouwelijk nooit liet…

Het zal die Zijlstra nog wel tijden heugen Zijn Halbe waarheid bleek een hele leugen…

de uren zijn feest weggedoken in de anonimiteit vierde hij bevrijdingsdagen geen verantwoording en vragen als hij weer opdook met hoe het was of elders is geweest hij wist zich jager op groot wild in donkere wouden van herinnering selecteerde prooi op mooi kende het uitdagend bewegen de vragende blikken het schikken en ontsnappen…

Ook ik heb laatst met Poetin afgesproken Gezellig in zijn datsja op de hei Wat knoflookworst, een wodkaatje erbij Armpje drukken, klein sigaartje roken ‘Ik zal’, zei hij, ‘nooit meer onaardig doen, Maar mensenlief die Zijlstra, wát ‘n oen!’…

zij wiste de tranen van haar gezicht maar de beddingen bleven vochtig in onbenoembaar verdriet haar treurnis in dit lied gold niet de dingen van de dag maar meer de stappen die anderen in overmoed namen zij was tevreden met de tuin en een kleine stapel vee alleen hij wilde meer de stad en verder weg voor echte mannenzaken…

ik heb alle toeters en bellen weggedaan wilde alleen iets hebben waarmee ik kon gaan geen namen of andere herkenbaarheden zij verwijzen bij verdienste al snel naar het verleden waar het object belangrijker dan functie is geworden en zijn eigentijdse doelstelling snel heeft verloren langzaam kom ik zo uit bij mijn eigen lijf dat…

Wellicht baart die pen summier over de omstandigheden van toen ooit nog opzien. Uit het geschilderde dat onbekende en die natuurbeelden roodborstjes naast overtrekkende kieviten. Veel kon ik toen nog niet werkelijkheidsgetrouw opgevoed goed onder woorden in regels brengen. Zelden was er taaie sleur, alles wat ik zag sprak tot mijn verbeelding…