ik raakte langzaam aan aarde nadat ik op wolken gelopen had een eerste touché kwam hard aan op de bevroren bodem van een witte nog niet belopen wereld recht op neus in de lucht met langzaam meerderend zicht dat nieuw voor mij paste in beginnen horen en voelen hoe hard leegte mij zijn alleen zijn toeschreeuwt en hoe verloren…

Een door de wol geverfde president Aan het roer van een onwrikbaar land Die als geen ander haar geschiedenis kent Poneert omstandig als een schrandere vent Dat Oekraïners Russen zijn van de rand En verband leggend tussen de zijden Van ons in tweeën gespleten brein Waaraan wij als wereld lijken te lijden Zit hij transatlantisch uit te wijden…

strak dreven de wolken hoog langs ontdaan van hun last zelfs de kleuren waren even te gast in het nog donkere kielzog zij contracteerden de immense leegte die het onbenoemd grote universum had te vergeven mijn kijken kon niet verder reiken dan wat lichtende sterren voorbij de planeten hun plaats en benoeming ben ik…

de agenda’s zijn leeg met een donkere veeg op de lijn waarop onze afspraak zou zijn niet weggepoetst met zomaar een smoes maar echt even uitgebreid tijd voor jezelf genomen om je dromen te laten komen te kijken en het niemandsland betreden zonder zware bagage en herinnering hier spookt de tijd met stiltes en drukke momenten…

ik voelde kilte opkruipen zag klamme mist dikker worden het contact dat er was verdween onzekerheid had mij losgeslagen van alle binding in het vervliegen verloor ik eenheid delen was niet meer mogelijk zonder geheel zinnen opgezegd intrinsieke waarde in woorden weerlegd toch voelde ik de warme hand van het universum oplichtend…

Navalny is ten slotte wreed vermoord de gangster in het Kremlin lacht gemeen is ongevoelig voor oprecht geween want poetin ploert is vreselijk gestoord WIE NU NOG ACHTER POETIN’S RUSLAND STAAT PLEEGT NET ALS TOEN HET ALLERHOOGST VERRAAD…

Navalny is ten slotte wreed vermoord de gangster in het Kremlin lacht gemeen is ongevoelig voor oprecht geween want poetin ploert is vreselijk gestoord wie nu nog achter poetin’s Rusland staat pleegt net als toen het allerhoogst verraad…

we avonden stilte in het sterven van de kleuren in het licht nog helder in de verste verte maar vervloeiend en niet meer direct gericht onder deze hemel zullen wij virtueel samen komen om dromen te laten uit komen want wij gaan komende dagen kleuren met accenten van ontmoeten en verrassingen die niet geënt zijn op samen…

moeder op het voetpad keek voortdurend op haar laptop het kleine meisje roze gekleed raakte steeds verderop op de stenengrond lag voor haar zo geliefde pop er was daar narigheid mee wanhopig probeerde het kindje het te herstellen er volgde een dikke traan moeder bleef maar turen op het venster maar daar kwam plots…

ik hoor steeds meer woorden zichzelf roepen omdat zij verdwaald zijn bang om snel vergeten te worden in zinnen die niet duidelijk maken waarvoor zij feitelijk staan wat zij betekenen of ooit door ouderen hun bargoens hebben gekregen waar het echte woord is gebleven weet niemand meer…

Aleksy, is je grootste vijand ooit In het bezit geweest van een geweten? Hij heeft je jarenlang vervolgd, gekooid Heeft er aan hem een steekje losgezeten? Driehonderd dagen in de isoleer In kamp IK - 3 ben je bruut neergesmeten Mijn dichtersgeest verkeert nu in zwaar weer Ik moet 'Navalny president' vergeten De Rus kent eeuwenlange staatsterreur…

ik heb mijn liefde voor jou verpakt in zilte golfjes mooie woorden rollen langs het strand zo hier en daar met schuimig kuifje dat dus met kus zomaar op je lange winters witte benen belandt wij kenden al het strand de zomerse warmte van het hete zand ook bij de eilanden gelukkig hebben de meeuwen daar geen randstadmanieren…

er stokt iets in mij men ging te ver en zo kwam er een eind aan het verdragen in veel kan men berusten maar men moest en zou hem kwetsen week maken... en zo ging het dan ook er moest bittere pijn worden geleden een pijn die hij niet kon weerstaan straffeloos beschadigen zonder een enkele sanctie…

als gedachten klaar zijn met dollen en uit gelachen van hun plezier en grollen komt er eindelijk rust in het brein geen activiteiten maar naar een lager energetisch platform en kan de chaos van de dag een paar plaatsen opschuiven in de opslagorde van de dag in de zachte mist van herinnering wordt ik wist morgen weer weten er…

ik heb de schoonheid van symmetrie huid en jonge jaren gezien in hun bloei en voorzichtig openen naar volwassen zijn rijping bereikte een ongekende balans in volmaakt zijn en toch kregen zij de handen niet op elkaar in een stimulerend applaus omdat een bindende factor ontbreekt namelijk de ziel die van binnenuit de verschijning…

midden in een licht verhaal wordt het mij zwaar te moede verander ik in een met droefheid belast persoon voelde het gaan tot in de extensies van mijn lijf en aards bestaan waar alles om mij heen tot grijze steen verworden is de transsubstantiatie was algemeen dat kon ik met eigen ogen uitstekend waarnemen mijn verhaal stokt…

gekleed in lange banen wit en blauw zweven zij de zalen in en uit met een warme blik voor ieder de hand een opbeurend woord en een verfrissende drank vleugje liefde en betrokkenheid het is geen verplegen meer maar samen weer op weg gaan door genezen in actief herstel en liefst vandaag we zijn te lang stil blijven staan…

ik hoorde ze al in de verte gedragen door een vlaagje wind twee verdwaalde noten uit het grote orkest van daarginds zij zijn plotseling het hoekie omgewaaid hebben jan en alleman verlaten niemand had het in de gaten rustig doorgestapt zakten ook de andere tonen door tot een bocht in de weg de valse tonen zijn gestemd…

Natuurlijk hebben zij goede gedachten Als protesteren tegen stierenvechten Het proefdierenbeleid, de dierenrechten Het aangedane leed voorgoed verzachten En tegen fokken zijn en megastallen Voor vriendelijker veevervoer zijn, slachten Verdoofd graag, is waar schepselen naar smachten Geen vlees meer eten schijnt goed te bevallen . Maar…

stil wit en steriel huisde zij professioneel in haar outfit als deel van sfeer en aankleding alleen het heldere blauw van ogen in wit gaf haar gezicht een indringend intens raken zonder woorden in klare oogopslag waarbij haar lach de inhoud wereldkundig maakte met blijdschap in een warm mystiek delen…