Zong ooit niet de dichter op de hoek over lessen uit het geschiedenisboek? Over koningen die niet wilden leren, en keizers met al hun eigenbelang? Zij regeerden allen met harde hand, dát wel, maar vaak zonder verstand. Het tij dat niet meer wilde keren, maakte het gepeupel onzeker en bang. Regenten die het niet konden laten, regeerden bij…

Mijn dode ouders zien de schuur waar ooit mijn puppies speelden met een piepschuimen pop De passie van het eerste uur die wij zo vurig deelden is gestold tot lava in mijn houten kop Je vader in het verre Java zorgt vergeefs voor een klein meisje in een armoedig huis Hij ligt niet in diepe coma de ware reden voor jouw reisje ligt bij…

Hoe maak ik zelf een telegraaftoestel ik verlang naar gezette tijden naar de elementen en naar regels over het voorjaar. Naar een vonkeninducator en stokrozen. Waar dien ik toe als beoefenaar van huisvlijt. De winter had zo nu een dan een vrolijk gezicht van al vroeg in de herfst begonnen grondbewerking bemesting en aanleg van het beschutte…

als zij na lange tijd weer een jurk aantrekt en haar benen toont daarna de dagen als bloemen draagt dan weet je dat het weldra lente wordt…

het kriebelt in mijn handen het hunkert naar een kwast om je in beeld te vangen nee geen woorden maar een ander vast gegeven het voelt als blauwgroen zeewater rosé rode voeten pure chocolade wijnrankgroene twijgen druiven rood en zwart als olijven purperen wijsheid blauwgrijze tinten kruipen wingerend langs de bast bind me daar in kleuren…

Het was een gewone februaridag niet anders dan andere zonder de ene voet voor de andere te zetten vertrok een moment uit de kamer waar benen de dag bij beenden , ik nog net onderscheid kon maken tussen staan en lopen me verbazend over hoe mensen versmelten in denken aan voedsel en het zout der aarde, gepeperd wellicht net als anderen gedacht…

een kromgetrokken sjoelbak op de achtertafel alle schijven in de één ik ruik de bastognekoeken nog zijn klokje op het nachtkastje hoef ik niet - mijn tijd komt nog wel maar dat de tuin slechts drie stappen lang blijkt…

Na eeuwen onaantastbaar warm verkeren weet ik niet waarom ik nu niet huil. Mijn schuilplaats: 't koel en dromerig negeren; ons afscheid staat hier als een dode zuil. O, als ik had vermoed dat uit ons diepst verlangen deez'onmacht was gegroeid; de liefde in vlucht gevangen, verbannen en geboeid; o, had ik het bevroed; misschien had ik de waan…

Wandelend in het Land van Maas en Waal, waar al menig lied over is gezongen, kijk ik rond en schrijf mijn verhaal, al is het beeld soms wat verwrongen. Het geeft niet, het doet er niet toe, de lucht is blauw en ik voel me goed. Ik wandel verder en voel me niet moe, ik loop zingend de horizon tegemoet. Er is niets wat ik wil of wat ik zoek…

Hoe kort wij elkaar kennen het voelt als levenslang bloed wil ons verwennen in sterke dadendrang buiten elke bedding stromen wij samen over wij zijn elkanders redding in de triomf van tover wij komen tot bedaren in stormen van de pijn wij weten wie we waren en vrezen wie we zijn.…

als alles dood lijkt is er weer leven waar de dood voor wijkt als voedingsbodem naar nieuw leven reikt mijn vriend dat nieuw leven dient hier ben ik groei bloei in de bodem van die zin is de kern levenszin wortelt daar in een schijnbaar zinloos ding die zinnen waard zijn in tegenstelling met de pijn die schoonheid is overweldigend…

wat zijn gedichten meer dan verzen voor één dag wanneer ze zullen overleven is dat al een wonder want dikwijls vervliegen tedere woorden zoveel sneller dan de mens de dichter zelf daar hebben wij het nog wel eens over tenminste als we overmorgen zijn naam niet zijn vergeten…

Vandaag heb ik goed nieuws voor u het is niet veel, maar toch: er lijkt denk ik wel degelijk een soort van god te zijn. Net rond die tijd vandaag dat duizend jonge stellen ruzie maakten voor het eerst zo ongeveer toen tachtig kinderen tot bloedens toe geslagen werden je weet wel, net toen zestien jonge vrouwen stierven bij een bomaanslag…

Wij dalen zwijgend af naar de duistere grond die onze levens splijt wij zijn elkanders straf en staan ongebonden voor eeuwig in het krijt als zerken op een graf blijven wij geschonden tot ver na onze tijd.…

niemand die er nog van opkeek dat je er foto's in bewaarde krantenknipsels & programmaboekjes waarin je naam verkeerd geschreven stond ze vonden sandalen & waterschoenen op zolder 't liep niet meer - de woorden & in het groene glas een datum waarachter twijfelend de zon…

ik kan mezelf niet vinden niet in jou en niet in mij vergeef me ik ben geen wonder en toch kan ik niet zonder vind me alsjeblieft zing mijn lied speel me op de piano zoek me in de tonen in de snaren van de gitaren ergens in de dood ben ik verloren en word opnieuw geboren laat mijn schreeuw daar waar het resoneert in een bevrijdende…

Je woorden zijn gevleugeld en maken alles bij me los wat ik net heb beteugeld wij hebben niet getreuzeld en alle druiven van de tros met passie opgepeuzeld had maar wartaal gekeuveld dan was ik niet met volle blos beschaamd in bed gesneuveld.…

Ik ben de morgenster die naar de letter leeft en over klinkers zwalkt Mijn klanken dragen ver vanuit de ferme geest die lettergrepen spalkt Ik ben de morgenster slechts tot het woord verplicht vrijheid zonder oever gevangen in gedicht.…

het is als een droom van water die vanuit je handen door je vingers sijpelt het druppelend vallen in een glimmende plas ik schenk mijn dorst aan dit dromende water verbeeld me dat ik goudgevend leef drink van je omhelzing spoel kletsnat in een echo aan…

ochtendnevel zacht en koel vochtig veebont in witte uren flarden zweven de tijd voorbij langs bomen gras en grond de toekomst in een vochtig glas het is ondoorzichtige huid in verhulde openheid een zwevende dans een overduidelijke kans op liefde en hoop in de bedauwde ochtendglans zweeft daar in nevelen door dalen en heuvels…