Dans met de wilgen door wind bewogen; slaap in een bed van rozen (voor Hilly Nicolay)…

De wind laat de bladeren vallen van geel tot bruin een stille kijk over.…

hier kun je de ogen laten weiden buitengaats…

bunker hill in de luwte bloeit nog kamperfoelie…

stemmig in 't zwart kraken ze een harde noot krassen van plezier…

Mysterieuze oester, wonderlijk blij in een zee van dromen. Ik was een boos kind, maar ik moest lief zijn, zoals gekooide dieren. Pure amethist weerkaatsend door sterrenlicht maar van binnenuit. Ongenaakbare ziel, waarom is het water zo bang voor het vuur? Er is een park en vol met gekwetste bloemen waar echt niemand wandelt…

Eendaags paddenstoel bruingerand kastanjeblad scheppen herfstgevoel…

Hi, haikukoe how do you do, maar de Schotse koe is haikumoe…

de hemel een bord vol vervagende vegen ook morgen weer…

de man met de steek beval hier voor een leger een kaarsrechte weg o val niet om van de slaap jij vreemdeling kijk opzij!…

laat in de zomer zoent de herfst de bladeren kleuren verschieten…

oogstuitend hectarenlang strak in gelid de groene dood…

het lichtende groen vertaalt het koude sterven rond oude kruinen…

Speculaasgebak, de lekkernij zonder tijd, prijkt op kunstwerken der Goudeneeuwse schilders, belooft steeds weer iets _ voor straks! Een reis gaan maken, 's morgens vroeg vertrekken; op gras en daken glanzen zonnestrepen, wekken vrolijke vragen. De hoge oever is vol luchtig fluitenkruid: tere zuiverheid van fijn versnipperd wit geeft…

Twee rechte stokjes liggen stijf opeengepakt in de reiskoffer, zijn rozen uit Europa tussen Javaanse palmen. Wat ben ik van plan? Gedachten en voornemens komen aanzweven, verdwijnen, duiken weer op: mijn hoofd is een spookkasteel. Frisse morgenzon brengt door het bos lichtvlekken vol zacht gesprankel, die als een smidsvuur wekken:…

zomerse onzin door augustuswind verwaait heldere blik nu…

Stilte hangend blad geritsel in het duister natuur rust in nacht.…

Gratis van meeuwen, sierlijke vliegkunst met stijl, besmeurde kleren.…

Schiet vazen bloemen naar je ergste vijanden ze zijn je dankbaar. Medelijden staat ver van mensen, gedogen slaat bruggen naar eenheid Overtolligheid te verdrijven heet moed, loont zich met onthechting. Harp zonder snaren, milde toehoorders horen veel instrumenten. Gans verliest een veer, voelt zich tonnen lichter en vindt…

Nieuwe woningen, bont geschilderd _ als plaatjes uit een kinderboek. Op regenkringen -in eigen veren schuilend- drijft de fuut traag voort. Zuiver glanst de sneeuw langs de sloot, waarin het ijs grauw en week verzinkt. In het avondgrauw staan bomen zwart en puntig als kruidnagelen. Hete vulkaanrook daalt langzaam, hortend, strijkt…