Talloos het geluid waar zon en maan degens kruist, ruist de kleinste twijg. Paarden uit een droom zijn sneller dan de stilte, hoefslag van winden. Kind uit de sagen, stilte in haar koninkrijk, verlicht haar gelijk. Roep van anderen overstemmen hoge bomen, geluid te verdragen. Tijd draagt de dag in geluiden van de stilte…

wikkend en wegend toch maar de kiloknaller ver weg loeit een koe…

in zachte kleuren zomeren de rozen naar het laatste afscheid…

Kindje in wording groeiend in je mama's buik jij bent ons kleinkind.…

Het regent almaar; de beek zonder bedding stroomt door wijd water. Madeliefjes in de rijp: hard en zacht wit door elkaar. Wieden en harken: het kleine leven wemelt, vlucht weg of vergaat. In ochtendnevel staan bomen, half verzonken: ruige eilandjes. Ritsel op zolder. Ongedierte? Insluipers? Vogels doen hun nest. De kraai pikt…

De storm is voorbij op de grond ligt een vlinder de vleugels gescheurd.…

gierzwaluw vliegt weg verkleurd plataanblad ritselt op terrasstenen…

Ze vloog naar me toe streek neer zomaar op mijn hand even scheen de zon.…

Schrijven op zolder, opgevrolijkt door vogels onder dakpannen. Over de bouwplaats vol machinegeraas waait rijpe kuilvoerlucht. Aan de jachthaven bloeit, hoekig - in spiegelbeeld, een oud-franse tuin. Kaal, stram bos glanst verwarmend vol oranje lichtkransen. Japanse bloempjes hangen doods over een koud lieveheersbeestje. Milde…

zomerzon huppelt mijn gedachtengang vooruit op weg naar morgen…

In de zonneschijn fladdert vrolijk een vlinder op de zomerwind.…

Geurende rozen daarvan kan ik nog blozen als jij me ze schenkt.…

regen over gras een vrije val verkleurt zich ronduit tot zilver .…

de herder warmt zich wollig tussen zijn schapen als dekbed tegen kou…

Het schichtige hert dwaalt over de eenzame vlakten van Japan. Vrouw in kimono, ontdoe je van die kledij, dans vrij en solo! Hogere sferen maken je schoonheid zo ijl, breek los uit taboes. Vormen verbleken, je wilde vrouw eist ruimte! klim uit je harnas. Kleurrijke mannen zullen je hart verwarmen, maar eerst zelfliefde. Aanbid…

Hurk naast een stronk , ik hunker naar woordenwolken, vrijen met gedachten. Zonder slapen maakt de pen de streken korter, waakt bij gedichten. Rimpels lopen op gezichten van de winden, fronst als het regent. Verkoeling vragen aan tranen van de nevels, lotus troost ze. De luchten trillen van de vrije libellen, gevleugelde zon.…

in de PLUS slijt ie bijna geen straatkrant te dik…

witte draaikontjes wippen de ganse middag van kurhaus tot dam…

maken graag een rit hopende dat ze niet klem komen te zitten…

Geld met bestemming van zeer verschillende aard ritselt en rinkelt. Zakelijk gesprek klinkt spannend, maar vrijuit bij luchtige scherts Toekomst opbouwen; intussen schoon verleden koesterend eren. Het borrelglas schuift: gedachten doen zich horen als jonge vogels. Al deze stemmen zijn vereend in 't vertrouwde Café het Raadhuys…