omfloerste blikken zien de weg nog wel vooruit ze ademen zwaar…

Een wolk gekneusd licht bloed stroomt in gedichten, als het doek neergaat. Dag en dauw laaft zich in het schemer vol duister, absorbeert schaduw. Groots en wreed de mens onvoorspelbaar grillig lot, z’n grootste dwingeland. Slepend teloorgang volmaakte zinneloosheid, van uitgeleende tijd. In aardse spasme ruist de zilte branding…

ooit scheen de halve maan door de ramen van mijn tempel waar licht absorbeerde. de nachtuil waakte over de stilte die klonk maar verroer zich niet. getik van de wind schuwde over donkere zijde en angst sloop binnen…

huilend denkt hij na over vriend en familie, die hij niet meer heeft…

natuur spoelt aarde bulderend vol met tranen verdunnend ons zout…

Het is weer zomer warme zon kust de aarde mensen genieten.…

Eigenlijk was ze helemaal aangezicht dat kwam door haar viool…

Niemand kan weten hoe mijn hart verdronken is waar het zwijgen moest. Ik loop al jaren langs de poorten van de hel met mijn vriend Rimbaud. De boot naar vrijheid is vertrokken zonder mij en zwemmen lukt niet. Vaarwel Poëzie, je was een toevluchtsoord maar nooit het echte.…

De koude wind waait ontneemt mij niet de warmte jij bent immers hier.…

mieren werken zich grondig onder een tegel diep in de nesten…

Koeien in de wei grazen het sappige gras tot houdbare melk Haiku…

Mensen die veelal praten, hebben toch meestal het minst te zeggen…

Snoeperig kauwen kleine kinderen tanden tot grijs puinpoeder…

In een oude boom een roodborstje op de tak rust uit van de dag.…

de hersenpan kookt en fantasie slaat op hol verlamt de zinnen…

schrijvertjes krassen onleesbaar maar watervlug over de spiegel…

in de verte zijgt de weg trillend tot vloeibaar een cactus kijkt droog…

De zon maakt zich op om een spijkerblauwe lucht met goud te sieren.…

Graaf in jezelf de tunnel naar een licht dat leven is (Strikt genomen is deze tekst geen haiku, omdat de lettergreepverdeling 4-6-4 is in plaats van 5-7-5. Ook is er geen sprake van een intense natuurbeleving. Die vind je wél in het zengedicht van François Cheng, waaruit de tekst is afgeleid. (François Cheng, Le livre du Vide médian. Albin Michel…

juli jubelend breekt bij mij in merel en licht & congo die ogen van dat meisje nog altijd droef…