Graaf in jezelf de tunnel naar een licht dat leven is (Strikt genomen is deze tekst geen haiku, omdat de lettergreepverdeling 4-6-4 is in plaats van 5-7-5. Ook is er geen sprake van een intense natuurbeleving. Die vind je wél in het zengedicht van François Cheng, waaruit de tekst is afgeleid. (François Cheng, Le livre du Vide médian. Albin Michel…

juli jubelend breekt bij mij in merel en licht & congo die ogen van dat meisje nog altijd droef…

Brokstukken van tijd originaliteit verpakt, morgen weggegooid. Hemel maakt theater doek valt voor het bijgeloof, toch geprolongeerd? Onderhuids zaaisel façade achter gevoel, dichterlijk maaigoed. Voetbal Guru preekt, gewonnen, verloren is welke kant je kiest. Spoor in morgenlicht schokkende kar met dromen je hoort ze kraken.…

Bloemen op een graf linten met een groet aan jou daar roep ik jouw naam.…

het web gespannen van kleverige draden vindt zijn slachtoffers…

een zee vol water is nog geen garantie voor een bron van voedsel…

een zomerse dag zee en stranden lopen vol iedereen geniet…

vetgele knoppen breken gesteeld tussen blad de waterspiegel…

in het oosten onverstoorbaar vol en rond de maanmeloen…

na een hete dag gaat de zon willig in zee met z’ n ondergang…

De bomen zij staan, Daar waar zij blijven, Als ik ben vergaan.…

Zacht huivert de spits van 't kale ranke boompje: roerloos deint de valk. De regen houdt op. Proef natte lucht in stralend licht. Een zwarte streep damp raakt de ondergaande zon, verscherpt het purper. Langs de parkvijver staan heesters, kaal, recht en stijf; Dáár ruist bamboeloof. De merelsnavel glimt bij winterduister, wijst star…

Vergist gisteren verandert in strakke straks tijd kent emoties…

Stapelwolkenlucht, zwarte schapen van een jeugd, niet te begrenzen . Na een natte tocht verwachting op de bamboemat, wast z’n voeten. Voor de boeddha glimmen duizend vuurvliegjes, in een lotuslach. Zonder te springen buigen ze voor hun prooien, de tijgerlelies. Sumoworstelaar, meditatie, zijn adrenaline, beheersing van macht.…

Hoor goed de klanken van de paarse seringen zomergeluiden…

het is zo ver na vijftig jaar zegt ze: ik ken u niet…

ik hoor niet meer die krolse jammerklachten zomer is het nu…

Na de regenbui tikken bevrijde druppels onder dicht lover. Koud valt de herfstregen; overal glanst helle gloed. Uit grauwe wolken daalt zon op geel herfstloof, dat ijl kleurt. De nacht is heel doods; om een eenzame lantaarn klinkt steeds muggenlied. Vol elfenbanken is de stronk. 't Kind gaat zitten. Welke paddenstoel? Een natuurvorser…

met zee als oorsprong beroer ik mij als een vis in eeuwig water…

zo'n wekker toch altijd maar vroeg uit de veren voor een ander…