tergend langzaam braakt de winter zijn laatste kou lente in aantocht…

zacht dooft hij de kaars en draagt vol liefde zijn lichtje naar boven…

zeventig lentes zingend uit bedolven kerk met Jezus aan haar zij http://www.ad.nl/ad/nl/2021/Aardbeving-Haiti/article/detail/457771/2010/01/20/Zingende-bejaarde-gered-uit-kathedraal.dhtml…

in stille uren omarmen levenslijnen tedere harten…

hoe klein het mensje overlevingskans miniem herboren wonder…

in de zinken goot klinkt de kraaienroffel net als vorig jaar melkwit in de mist op doorbreken de zon - epifaniën onze kraai schrokt alle kokosnoten leeg super zo’n bonus die tortelduif daar traag trippelend in de sneeuw zoekt ie Egidius? roerloos op een tak wachten kraaien in de tuin toch niet op mij? in zijn element: de…

meeuwen strijken neer gestrand in verhongering wintervleugellam…

Geloofsgebouwen - als musea nu te kijk. Stilte verloren.…

De weg te gaan - stap na stap Af en toe een woord Weg van tijd, weg van denken…

Een wit meer van mist in de vallei van de Wied: verrassend gedicht.…

Elk een steen apart samengelegd - zij aan zij - slechts een straat naar niets…

een volmaakt ovaal blinkend ijs sneeuw drie eenden pure harmonie…

hemel en aarde een ijsbloem beweegt de stilte van het landschap met oud winterlicht terugkeer door vlindervleugels waait wind stille gedachten naar winterbomen terwijl het wintert zoveel ruimte om te vliegen en toch fladdert hij schuw in mijn buik route de zon volgt bloesems - op het raam wisselt ze soms van Japanse…

winterwandeling de sneeuw hangt rond de takken als kerstversiering…

Balans in gedicht in alle zinnen open gewichtig overlopen. Soms voelt een gedicht zich een verstekeling met of zonder gezicht. Zonder de poëzie was de kruim tot leven aan anderen gegeven. Muze, is verleiden, alleen te zien ene zijde, nooit ziet men het geheel. Geschreven woorden verkort en in de breedte oneindig even.…

lichtende sterren als zachte zonnestralen hemelse sferen…

och, zie toch de treur wilgen vegen namen van vergeten stenen…

Hai Koe groet ik hem opgewekt hinnikt het paard wat een dichte mist…

pas jaren later vertellen kinderogen het ware verhaal…

Zoals water stroomt in ontmoeting met rotsen, realisme verlegt de trots. Roepend naar het graf waar het brave bloed klopt tegen zij – en onderkant. Waar de nacht zich roert, in stilte van de waterkan, in dromen onberoerd. Franjes maanlichten, als wormen zich boren door stilten van kastanjes Verlaten is het hier, geen gelaten…