hevige herfstwind - het aanhoudend neen schudden van de lappenpop zijn gele strojas vol witte urinebrij van kersendieven de schuinse staakpop - pruimtabak en kapotjes in zijn natte zak opkomend onweer - de veldpop DiCaprio mét Titanic move…

een afgesneden meander, krijgt zijn oude kronkeling terug © Foto van: Ronny Meynckens…

Ooit zullen wij staan In bloesemend Kyoto Dronken van liefde…

Zoveel glimlachen gaan verloren achter al die mondkapjes. De zon gat onder huizen weven schaduwen in stille straten. Bottende knoppen smeltend ijs, pas gewassen groen bladeren. Achter elke deur tikt de klok die het geluk van thuis wil proeven. De wereld is mooi als je de triestheid wegdenkt woorden vallen stil. De psychiater…

wij lopen alleen met het licht van een zaklamp een bevende lijn…

Ik heb ogen om de schoonheid te aanschouwen die zit in de natuur. Oren kreeg ik om te luisteren naar de mens, golven en muziek. Twee monden tasten naar de zin van het proeven in de lentezon. Met mijn neus haal ik herinneringen op en snuif nieuwe sferen. Twee handen om mee te werken, te strelen en gitaar te spelen. Ik heb vingers…

Prettig tijdverdrijf tegen muggenzifterij let op bijsluiter…

Na de bevrijding deed de meizon denken aan eeuwigdurend licht…

hij doolt maar wat rond het torretje tussen het riet van de tuinstoel…

de zoo is verrijkt met een reuzenpanda van één ons…

Wijs me de kamer waar u de anoniemen sensibiliseert…

Toonkunst galmt vrijuit over de wei: zwanenvleugels bewegen klankrijk.…

Versoepelingen met je heupbeweging mee in de hoelahoep…

nog voor zijn woorden de oppervlakte raken verdwijnt hij uit zicht…

Ondersteboven abrupt afgebroken bruut snapshot van wreedheid…

Hij imiteerde jarenlang haar soulnummers vond de criticus…

Met je ritmestok raak je mijn gevoeligheid als in de woestijn…

met je rode gloed riep hij de fakkeldragers op tot verspreiden…

Het goudhaantje hupt over de bosweg, omhuld door opstuivend zand.…

in takkenvorken - de wandelbordjes van de natuuroase…