elke dag is de zee anders zegt ze nu al weet ze de hemel heeft meer dan één kleur in petto…

bij jou vormt de tijd zich in luchtige gebaren stolt tot huid van een ballon kiest het luchtruim brengt onrust tot bedaren jij zit nog graag op schoot laat je strelen over het gelaat tot elke storm zich laat verklaren in de kalmte van jouw gezicht zich ontspant in avondlicht…

Op haar teentjes staand laat zij zich in éne vieren voelt ze de wind door haar haren hoor haar toch eens gieren Beentjes strekken zich ver vooruit dan gebogen en weer terug handjes houden zich stevig vast pretoogjes met 'n rechte rug Zo schommelt zij zorgeloos de hele zomer heen en weer lacht het leven haar vrolijk toe het kleine meisje…

licht en schaduw dansen het duet van 't leven bewegingsritme ademt in volmaakte harmonie op een houten stepje met rode banden rolt een vrolijk kind naar de horizon…

blozende kinderwangetjes kloppende hartjes rappe voetjes van spin naar touwtjetrek ballengooien en suikerspin oma’s schoenen zuigen zich dieper vast in de modder maar ogen stralen wie wil er nog een rondje in de draaimolen…

aan de maanzijde leggen bomen zich te rusten op de stenen van het weggetje langs de zomen waar de weegbree is verdwenen aan de zonzijde liggen bidders lakenlang de luim gestrekt ingekuild als ridders hun reptielenhuid bevlekt aan de keerzijde slaapt een kind dat niets van dromen weet van warmte en bemind tot het zijn naam vergeet…

Het kind slaapt naast de schelp, nóg ongebonden, nóg ongeschonden, voor haar de winnaar is een lauwerkrans geraapt, stil verschijnt licht in haar verhaal uit een versje op een kaartje, uit het hart verzonden, een ongeschreven taal, opent het inzicht dat een vers iets levends is in de schoot van het ongewisse, wat dat kind niet…

elf lentes telde de blonde fee in de carnavals optocht vrolijk dansend over het schoolplein zoekend naar bevestiging van wat liefde heet, werd haar onschuld verdonkeremaant bleken dekens over 't hoofd geen veiligheid te garanderen wreed beroofd van ongeboren kinderdromen kleurt haar bemantelde glimlach onzichtbaar grijs, zichzelf…

je kon er zo mooi verstoppertje spelen het blinde meisje dat ons dan zocht geloofde dat het altijd nacht was & dat het binnen ook regenen kon…

Hij is groot, kijk naar de handen, schrik niet van deze grote neus. Het is heus geen reus. Een beetje vervormd, aan één oog blind - Kijk dan hoe lief hij lacht, ‘t is net een groot kind. Zoekend kijkt hij om zich heen, mensen ontwijken of bekijken hem van top tot teen. Hij zelf ontwijkt de blikken niet want wat mensen denken, dat weet hij…

Als jij ‘s morgens wakker wordt met je peenhaar alle kanten op en je zurig luchtje zo lekker dichtbij Als ik je moet zoeken tussen de lakens en jij dan hard Boe! roept en ‘hou van mij’ Je tenen omhoog die ik moet kussen dan weer even bovenop me staan Jij kan zo mooi stralen en duikelen en draaien nog een keer heerlijk dicht…

Isabella een olijke glimlach een chocolade snoetje doet het hart smelten het wikkeltje in kleine vuistjes vertelt van haar lekkere gesmikkel…

Met al ik ben heb ik je negen maanden binnenin gedragen mijn kind uit liefde ben je verwekt en zo ook op de wereld gezet mijn kind beloofd je te beschermen je alles te geven wat ik bezit genoot ik dagelijks van je ontwikkeling hoe je mij zienderogen steeds minder nodig had tot die ene dag de grond onder mijn voeten wegvaagde waardoor ik…

Zacht neuriënd Zit hij in zijn wandelwagentje De vrucht van onze schoot Op zijn verzoek Laveer ik Door de plassen En als hij vijf is geworden Nu over een week Breekt de zomer aan Dat ik met hem trouw Op zijn verzoek…

De strelende zee kust zijn huid terwijl zanderig water golft in het strand Het waterend kind waait zijn emmertje terwijl golvend gras wuift in de wolken Zijn spelende schaduw likt de branding terwijl stralende schelpen glimmen in de zon Een bollende parasol koelt zijn wangen terwijl zeeën van tijd stranden in de avond…

Wees als een pas geboren kind dat net het levenslicht ontdekt. Stralend in het midden, zonder zorgen en vol overgave. Als een vis in het water in de kern van jezelf met God als je vader.…

mijn kind, verstrikt geraakt in het zwarte loverwoud kale armen omklemmen haar het hoofd leeg, de ogen koud mooie woordenfluisteraar hij heeft haar meegezogen met takken haar huid gekerfd vilein zijn zinnen gelogen help mij Heer, het pad te vinden waarlangs zij is verdwenen laat mij haar tranen drogen stervend op de koude stenen…

mijn kind, verstrikt geraakt in het zwarte loverwoud kale armen omklemmen haar het hoofd leeg, de ogen koud mooie woordenfluisteraar hij heeft haar meegezogen met takken haar huid gekerfd vilein zijn zinnen gelogen help mij Heer, het pad te vinden waarlangs zij is verdwenen laat mij haar tranen drogen stervend op de koude stenen…

Hoe kon ik vergeten, dat na alles dat was geweest, mijn kind, mijn zuigeling, mij had toegeworpen al lang geen kind meer te zijn? Verdrongen naar de duisternis of minstens in kluis met tijdslot geworpen, wachtend op het moment dat ik haar beschouwen kon. Haar dekentje afgeworpen, haar knuffel in de kast verdwenen en 's nachts niet plots…

één klein neusje twee kleine voetjes tien kleine nageltjes een kusje op je wang een klein naveltje twee grote kijkers tien kleine teentjes wachten duurde lang een klein lief mensje twee wiebelbeentjes tien kleine vingertjes je bent hier veilig levenslang ~*~…