wij kozen glas omdat transparantie licht en openheid gaf jij de kleur en grote lijnen ik details om te verfijnen brak en schuurde plakte de motieven uit het werkelijk bestaan samen hebben wij het ingegoten de verrassing kwam na drogen we hadden niet het echte leven beet ons mozaïek bleek slechts een spiegelbeeld…

zag twijfels groeien in je ogen hoorde haperingen in je stem je handen die me altijd zochten vielen stil alsof zij niet meer mochten je stond nog naast me maar je neeg niet meer naar meegaan met samen voelden we de afstand groeien wisten dat het breken onherstelbaar was toch heb ik je hand gepakt een laatste kus maar zonder…

overal onderweg laat ik woorden na als een uitgedund gedicht als een blik in jou richting en hier en daar zweeft er een zin - tussenin de schoongelikte alinea’s zacht uitgedrukt tussen alles wat zwart is overal onderweg wring ik me in letters drop ik souvenirs als kleine tableaus op zoek naar juist dat woord dat vertelt – waarom…

mijn ogen kregen altijd het ongewone in’t vizier waar anderen hun spellen speelden met gedachteloos plezier zocht ik naar iets markants om het extravagante te beleven veelvuldig viel mijn blik op de verboden vruchten het ontdekken daarvan zette mijn wereld op de kop dreef onrust verder op pas na het diep doorvorsen van geheimen…

die namiddag liepen we hand in hand over de boulevard langs het meer hees fluisterde je van liefde van immer samen fragiel elk woord stil je adem kabbelde water en ik zweeg met laag de zon nog lager rilde je in mijn armen terug bij Fritz jij een Kafee Lutz ik een whisky en extra viltjes voor mijn woorden maart was koud…

een heel leven achter mij vandaag was ik met jou en het was great maar het klopte niet natuurlijk jij en ik kijk naar mij en zwaai de tijd stuk…

heb met wolken en wind water gezaaid de zee bloeide golven zong in lange dagen en zon de warme droom van een zomer heb met herfst de vruchten gelakt nog gaaf aan de boom verscholen in blad ga rusten in kou onder dekens van sneeuw na het winterse slapen zal ik als lente ontwaken…

Jij bent zo lief Voor mij Liefde Geliefd Daarom ben ik Graag bij jou Zo dicht Voor jou Dichter Gedicht…

ik speel mee in het spel van volwassen mensen maar niet frank en vrij er is altijd wel een hij of zij die stoort die als drempel of obstakel in het ludieke patroon niet spoort in omzichtig vermijden probeer ik toch zonder schade verder te rijden maar het spel is voorbij op het laatste station wuift alleen eenzaamheid nog naar…

heb de ijzers in het vuur dat blauwwit loeit een aambeeld om het gloeiend rood in vonken te gaan pletten ze te schroeien aan je hoeven die het vuur uit keien zullen ketsen ooit gaan ze stuk en worden veelgevraagde wapens van geluk…

(Domina mea*) De schedel van de zon Daalt af van de lijn Van de kim. De einder Is onderweg naar jou Jij die denkt aan de vorm De inhoud van niets Dat nog op een'gerlei Wijze er iets toe doet Wat dit betreft beheerst De leegte ons iets Dat zij bedroefd om mij Haar mooi' lach doet klinken Daar versteende tranen Als kogels hun weg…

Je waait door mijn leven als wind door de wilgen. Soms dan storm je. Takken dreigen dan door te knakken. Je beweegt me als wind door de wilgen. Zonder jou zweef ik stil in de atmosfeer als de takken van wilgen zonder wind. Dan zweef ik net zo lang tot het waaien weer begint.…

ik wilde spelen zoals vroeger met emmertje schepje en zand was op het strand het rook en voelde weer net zo als toen maar mijn hand was te groot of de emmer te klein het zand wilde niet bakken de vormpjes te fijn ging later naar zee maar de golven waren verdwenen wilde springen hollen en zingen maar niemand deed mee pas…

warmbloedig zou de liefde zijn het hart groot, de mond klein in vele geschriften te lezen notaties van verrukkelijke muziek een lofzang of lyriek op haar, die vlees en bloed coupleert in de fijnzinnige verbeelding van een erotische triptiek warmbloedig zou de liefde zijn vrij en nimmer gereserveerd…

ben weer terug maar hopeloos verdwaald tussen twee werelden daar ging alles met het hart van generaties lang geleden ook links en rechts apart vol retoriek en kerkse gebeden heb alles opgeschreven ben met ze gaan leven in delen van wat er was ben nu terug geschrokken van de hardheid en het egoïsme hier wat viel dat tegen…

De aarde was nog niet geploegd, er was nog niet gezaaid, toen er nog dauw lag op de schaduw van de heuvels, ging in lichaamstaal onwetend op, de morgen was de lente van vorige seizoenen, haar zomer strijdbaar als hooi op volle wagens, mijn vinger strijkt langs de sporen van het voorhoofd,het zweet van al het koren dat in de wondere wereld…

mijn uitgestoken hand heb jij gepakt ik zag je levenslijnen je voelde warm aan een kleine palm waarin lange vingers overheersten zij vertelden in beweeglijkheid over je leven de drang om steeds te geven voor nemen maakte jij nooit tijd daar was je niet op voorbereid ik heb je vastgepakt op het keerpunt in bestaan toen jij jezelf…

ik haal de herfst van je gezicht die in draden korter licht je raken in de vroege morgen schep wat pas gevallen dauw van een kleurrijk blad voor een koel lippen bad het vogelkoor zingt nog wat traag het wakker worden uit beschutte plaatsen steeds later komt de dag op gang een snelle kus op je nog warme wang…

Argeloos raap ik de kou van de grond als steen en grind de aarde verborgen houdt Ik verberg de woorden in mijn mond als de wind mijn adem komt stelen De zon maakt hulpeloos licht in gesloten ogen en mag nu het uur der waarheid spreken Ik zal met de liefde spelen in het hart van een vurige winterbloem We zullen…

Ik volg het voetspoor van een dromer langs de kustlijn van jouw hand geven golven zich gewonnen en de branding waar ik strand spreekt van liefde zonder woorden schrijf ik zinnen in het zand onbewogen lacht het leven in jouw ogen keert het tij als een lied van stil verlangen waai jij even mee met mij...…