Van buiten is het stil De wil Om stil te zijn Houdt me klein Ineengedoken Door de gedachte Gebroken Van waar ik op wachtte Van binnen is er storm Geen vorm Om stil te zijn Houdt me klein Exploderend Door het smachten Lerend Van waar ik op wachtte De strijd Van verstand Van gevoel In de tijd Sensuele binnenbrand Emotioneel gekrioel…

Denken over hechten is een vorm van hechten aan de woorden die cirkelen om het gevoel van vast willen houden aan het bijpassend buikgevoel gevuld met borrelende ingewanden aan alles eigenlijk wat onherroepelijk tot kwijtraken gedoemd is. Het is als een muntstuk dat pas waarde heeft als het uitgegeven wordt. Toen ik me aan jou hechtte…

ze strakte blauw de zon en wind vlaagt licht in zomerjurken bollend nog in kou de kantjes afgezet in rijpend ijs verflinteren met lentewarmte die beschut al snel gaat glinsteren pril groen nog langs het slanke been gelaarsd in bont en leer de speelse draai op hakkenhoge tenen de winter in de rug nog steeds op zicht ja dans maar…

Is dit geen mooie nacht vroeg je zie je al die sterren en de maan het lijkt of ze ons geluk toewensen je pakte m’n hand de maan leek zijn adem in te houden je lippen beroerde m’n gezicht woorden waren overbodig het besef van tijd waren we kwijt jij en ik…

je hebt het voorsnijmes gepakt achterstallig wild gedeeld met wie voorhanden was de feesten zijn voorbij alleen fileermessen proberen nog wat smaak te achterhalen maar in trancheren kiezen wij door adellijk besterven hebben wij de oogst weer kunnen erven en gaan we samen naar een wild begin…

mag ik korrelen in jouw woestijn in het zand van hitte alle dagen onvervreemdbaar bij je zijn nachten met je delen in de uitstraling van pijn om het niet bij je kunnen zijn samen schurken tegen rotsen waar we botsten dat maakte onze korrels voelbaar fijn mag ik als los zand nog door je handen glijden jouw sahara zal mijn gobi…

heb net de klok weer opgewonden de tijd gelijk gezet in algemeen besef maar nog hoor ik seconden tikken mijn haast heeft jou toch weer gevonden minuten tellen daar tot vele uren maar de kerkklok gaf ons een ongekend soelaas de koster had geen haast sloeg vijf in zesder uren hij wist die tijd zal in emotie twee keer duren…

jij draaide wol op spinnenwielen die niet voor je vielen ontkluwde klitten tot los garen in de hoop de wol te kunnen sparen spon pluizigheid in bollen half garen ik kamde je niet af maar gaf je ons mohair de mooiste en het warmste in de kleur die jij aan had…

Jij vrijt legato Praat soms staccato Jouw vinger Langs het aaneengelast stalen bedhoofd Klinkt als ononderbroken strijkmuziek Je lichaam danst ritmisch sensueel Soms te tenuto Maar…… Blijft mijn gebonden legato.…

je blaast nog altijd toekomstwind tracht de wolken om te vormen die eeuwig aan je horizon verschijnen nooit verdwijnen omdat jij ze aardig vindt zelden is er blauw in het strak van heldere hemel wit je soms wat tintjes grauw in het zwarte van nacht rond je zacht je dromen af want morgen blaas je weer de toekomstwind…

Er zijn plekken waar ik zonder glimlach niet meer langs kan. Ooit is daar een grap verteld, een kus geroofd, iets voor het eerst gedacht. Ter hoogte van mijn oor, bijvoorbeeld, heb jij me op een nacht beloofd dat eeuwigheid een leugen is, maar dat het daarom tussen ons niet minder lang gaat duren. Meer woorden waren er niet nodig – een…

Enige maanden geleden tijdens een novembervolle dag met zijn twee gehoord gezeten op een kil bankstel wachtend op het afscheid 90 minuten gebeurde er niets er was niets om voor te bereiden geen waarschuwen voor de hel of voor een onbehoedzame daad hun leven zou veranderen geen alarmbel dan wat routine scheen maar o zo nieuw was in de…

onvoorwaardelijke allesomvattende onuitputtelijke lieve liefde hoe onvermoeibaar heb ik je gezocht noord en zuid oost en west in diepste diepten en in verste verte hemel en aarde heb ik bewogen water en vuur uitgeput en moedeloos op mijn schreden teruggekeerd en thuis gekomen poets ik mijn spiegel schoon na zoveel lange…

ben bang voor het donker in woorden ze horen niet thuis in onze relatie wij zijn al zo ver van huis kom laat jouw zon ondanks wat wolken weer schijnen nooit zal ik verdwijnen ben er in iedere ochtend die komt…

zie de kleuren kolken tot wolken lilalicht venijn paars en geel verlengen pijn in zwart van onderdanig zijn toch is er symbiose met de ronde vormen die jij hebt gekozen in warm rood pulseert jouw bloed het leven wij hebben elkaar alles nog te geven…

Stil, alleen en verlaten kijkt hij om zich heen een ongebruikt toetsenbord een zwijgend scherm gedachten, roerloos, emoties gesloten ogen haar proberen tot leven te wekken haar glimlach haar ogen haar mond denkend aan beladen plekken van vroeger met jou als symbool van je wispelturigheid pikken kraaien in platgewalste lijkjes…

mag ik toch de muur zijn waar tegen jij je rug weer recht voel je vingers zacht bewegen in de vele letters die we samen schreven geen kerkhof of kruis geen groene most om te vergeten jij voelt zo warm aan we kerven weer gaan opnieuw in leven recht je rug want samen kunnen wij nooit stuk…

Tussen lippen van de eeuwigheid, smart gestort in rijpe morgenstond, uit mond en schone luit vloot zelfbeklag, gedoopt in Orpheus smart, tot de veerman immer als terugkerend zelfverwijt, smeekt in bittere klacht, slechts éénmaal z’n hand over hart te strijken, het meest beminde uit de onderwereld terug te halen, blijft geloven in dit ultieme…

Plooide mijn ik in jouw plooien scheen de zon te schijnen zoals jij nooit eerder naakt tot een waarheid was gekomen begon te vlooien, zand volmaakt bleef soms wat droevig billen hangen pleisterde een onzichtbare God voor jouw voorzichtige kruis.…

je hebt mijn woord zet de doeken op samen gaan we door de poort van delen geen overstap de eerste streken staan al vast op ons hongerend canvas nog rechtlijnig en verkennend in losse vormen wat onwennig de penselen kalen vast wij beseffen dat alleen realiteit de kleur op toon kan zetten van elkaar opnieuw ontdekken…