dans met mij rond bomen in de bongerd hou me stevig vast ik wil niet vallen zoals een appel van zijn tak dans met mij tussen vogels op het plein proef me hier en nu onder een zomerregen van roomwitte lindebloesems dans met mij tot de laatste zwaluw vlucht…

zag ze verschijnen de deeltjes die golfjes worden in het grootste versnellen van ooit hoorde de opmaat van snaartheorie luisterde naar de muziek die ooit ons heelal zal verblijden waar blijft het genie die dat orkest zal dirigeren die weet hoe golfje en deeltje in akkoord kunnen vibreren om onze heelalmuziek te genereren…

De beker met het groen venijn staat al weer klaar en moet vandaag nog leeg zo kan ik met dit gallisch vocht misschien mijn kwaal nog enigszins bestrijden dit bitter vocht het knaagt en vreet zuigt aan mijn hart en schuimt totdat er niets meer overblijft van al mijn dromen je stralend uiterlijk dat maakt me ziek je lacht van oor tot…

Feeërieke ochtendwalmen Hangend aan een grote klok Komt hij steeds zichzelf tegen Alles houdt een keertje op Wil wel, heus wel, tuurlijk wel Maar fraaier wordt het niet Koekeloeren of verzuipen In contouren van geniep Hoe bedoel je broederliefde? Welke dwaas en rommelneef Bakt zijn zoete broodjes zomaar Van mijn luchtkastelendeeg…

de party is nooit over omdat jij met vingers knipt gelakt in rode kleuren je blik uitdagend is de mijne vragend afwachtend naar een nieuw gebeuren je strikt mijn das op blote bast ik adem zacht je meest intieme geuren exotisch is het woord chaotisch wat gebeurd als jij met vingers knipt onze party is nooit over…

Nee, ik kijk nooit om wanneer ik bij je weg ga, die traan zul je niet zien maar het lichte bitter van het afscheid proef ik nog lang ik heb er elke keer weer een hekel aan om je te moeten verlaten mijn gedachten gaan dan over de fijne avond die achter ons licht, en onvermijdelijk breekt nu een zoete smaak door ik weet immers dat…

nog is het laken wit de handen aan mijn bed zijn bruin zie zon in lach en woorden zij dansen rustig zomer in bezig zijn met mij maar als ik wakker word zijn vele bladeren gevallen gestorven in hun herfstpijn mag dan na al dat gaan de eerste sneeuw weer even smetteloos als mijn laken zijn…

Vocht en damp dalen neer Plots lopen wij door wolken Voorbij de tijd van wanen ’t Was mooi, maar doet zeer Vlaag en nat, ze kolken Druppels wissen tranen Als de storm is uitgeraasd, hangt in dat ene straaltje zon een laatste druppel aan een twijg Een parel blauw of is het goud? Een glinstering, een spiegeling van onze liefde, nu herinnering…

zag je hand de vingers wenken kleine kootjes ongeduld nagels nog verguld met rode lak de kleur van lippen in je lach altijd zo innemend maar gaandeweg steeds meer bevelend met het laatste van je kracht nog dwingend spelend tot jij wilt gaan met ogen licht van eeuwigheid handen open en vingers eindelijk gespreid…

hij is de tattooking van duizend woorden zelden uitgesproken omdat weinigen hem hoorden beschreef op lijf en onderdanen zijn gevoel kleurde onderhuids een een eigen koninkrijk in blauw en rood van verre zee met verlangen naar het groen en in het doen neemt hij je mee naar daar waar hartsverlangen eindelijk gestalte krijgt tekent…

Kom maar op met je morgen kom maar met je hartstocht en je liefde en je vuur Maar bespaar me je avond bespaar me je beslagen ruiten je tot snot gekookte spruiten, je vagevuur Geef het me mijn verlangen geef het weer aan mij terug zal ik straks weer van je schransen met mijn handen op mijn rug.…

Hij schreef Sofie een liefdesbrief: 'M'n schat, je bent m'n hartendief' en uiteraard nog meer. De man gebruikte vel na vel. Er kwam geen eind aan, leek het wel. 't Kwam op een aanzoek neer. Tenslotte schreef-ie: 'Trouw met mij, dan maak je mij ontzettend blij, omdat ik van je hou.' Hij schreef nog op de envelop: - er moesten vele zegels…

breide met vleugjes wind het blauw in witte wolkenogen haakte een horizon in roze rood de lijnen zacht gebogen punnikte de staarten van buien die hun regen laten kantte af in donker uitgevoerd zigzagde de lange nacht met alle draden die ik over had is de zon begroet voor weer een nieuwe dag…

het waren geen luchtkastelen daar waar dolende ridders hun zwaarden nog streelden met bloed aan de handen en knapen bogen nog spanden hun leven verpandden aan de trillende snaar zij verspeelden de slag voor zovelen ja ik staar naar de zielen die dolen omdat zij werden bevolen te schieten op lucht de vijand zat ondergronds in…

Zo oud als Ibsen Waar stemmen waaien Op de wind, Een draad van Alles wat daar drijft Van verre. Daar ben jij dan weer, Met je lach van O ja In een vleug Van geweest En weer terug.…

de wind waait langs mijn gezicht de haren plakken aan mijn lippen jij bent lief maar niet de ware bergen en watervallen de zoektocht in dit leven druppels vervagen regenboog en vragen klim en val niets te geven alleen te vervagen reis met me mee door deze vallei een klein beetje geef ik jou van mij luister naar de wind de bomen fluisteren…

vond je edelsteen in een bedding van alleen jaren water stroomden langs je heen zonder je ooit op te glanzen eindelijk zie jij de zon in jouw kristallen dansen de setting is nog niet compleet maar ik polijst met warmte de karaten die ik weet…

je wiegde traag weende dauwe druppels in de morgenstond de zon warmde nog vaag maar je ging open in bloeien keek verbaasd lichtte op in kleur ik heb je geur geproefd had ineens geen haast…

De blauwe vogels op het dak zij waren de idolen van onze zomer lang die wij versleten in gemak Ik bracht je eersteklas bonbons en bosjes capriolen en van de bakker om de hoek ons zonnebloemgebak Zo gingen wij de zomer rond op zonverliefde zolen en niemand die ons miste of de liefde onderbrak Ik kuste zacht je huid die ik bestreek…

Lachend bekeken door zwevende meeuwen hun schaduwen vliegend over het strand Knipogende sterren aan een fluwelen hemel onze hartstocht getekend in het mulle zand Het maanlicht dat jouw ogen kuste het zeewater parelend op jouw blanke huid Het goud van de ochtend dat ons weer wekte de liefde voor leven als enig geluid.…