heb nog even mijn palet gepakt de lentekleuren boven een smalle reep die zomer moest beloven daarna de gelen van de oogst de onderkant in warm rood met tikkeltjes oranjebruine tinten de eerste zwarte randjes dood maar de verf is verdroogd in het landschap van seizoenen na winterwit draagt lentegroen weer bloemen…

Door je porie parfumeer je mij van trillingen geen sprake Wang versmolten op de naakte dij ruimte bedingen voor de twijfelaar in deze bedstee…

Zomaar iets van liefde vederlicht in de morgen waar de dag nog droomt in kinderogen die blij blinken. Eén enkel geluid van welbevinden en toevertrouwen tot de dag al wat ouder wordt en de uren verstrijken in plicht. Moeders die kijken en verstaan en enkel iets van liefde zijn.…

had laatst een stil gesprek mijn overleden moeder en ze begreep ik vond het gek hoorde haar stem jij lijkt wel op je vader die was er ook altijd alleen voor anderen voor mij geen tijd heb het haar uitgelegd mijn waarheid weer gezegd maar ze wilde er niet aan ik zei nog als je hemelt komt er ook begrijpen toch is zij van de eigenwijze…

jij buigt je voorover en iets in je zoals een slapende vlinder in morgenlicht bedekt mijn naakte huid ik dans dromen de dag en de nacht wijd in woorden blauw teder rozen blauw een bloem in zee zo beiden oorsprong waarmee ik liefheb en jij…

stilte wacht beelden komen onverwacht in kleur nog steeds verwarrend ze rapen zich met nacht spatten tegen muren bijten zo hun zuren voeden zich met dat wat ik allang begraven dacht ze openen mijn graf dat wat nooit gewild was gilt zijn eerste klacht verbloedt in rood zijn kracht pas als het licht mijn ogen opent en donker wordt…

ons verhaal staat hier even op papier, maar vroeger toen wij niet schrijven konden maar gelezen aan de kleuren die zo vrij en uitzinnig gegeven je bent gewoon geworden kent de rij, de keuterboerderij oogst alleen maar meer moderne tijden waar ze zijn gebleven je handen op m'n lijf zo stijf, ik zal ze weren als de pest in een postpakket…

jij smeedt je eigen leven blaasbalgt lucht door antraciet tot ijzer witheet kleur kan geven hamert op het soepele metaal plet wat rond en zo onbuigzaam was koelt met water weer de vorm vast je handen maken goud zelfs ijzer wordt weer staal jij chroomt in meerdere dimensies jouw levenskunst heeft schoonheid als pretentie…

ze braken in hoorde de sloten kraken van mijn afgeschermde dagen in het leven hier had de muren zelf gesteend gehouwen uit gevoel dat daglicht niet kon dragen want spoken uit de nacht wisten het stollen van de specie jarenlang nog te vertragen ik fundeerde met mijn twijfels en een veel te grote mond die constructie bleek ook…

begraaf me in gedichten in een kist die spijkerhard is voor gezichten die het beter wisten mijn oogopslag aan hen hun laatste hamerklappen jatten ook mijn licht woorden tafelen mijn graf ik herrijs niet in oordelen dat doen er al zo velen…

hoorde zacht de krontjong spelen het neuriën uit vele kelen zag het dansen en elkaar beminnen op eenstemmigheid van binnen wist het spel van handen en van vingers buiken draaiden eigen vlinders en de vinders vlogen mee langs palmen en een volle maan nooit ben ik daar weggegaan…

geef me geen bloemen die zich verschuilen in hun knop de volle bloei wil ik vandaag spreek niet over later mijn lief maar laat me jouw morgenzin zijn steeds weer samen een nieuwe dag te breken…

Kom, doe je handen een klein beetje open zodat ik er kleuren in kan doen sluit dan je ogen denk aan groen gras om blootsvoets in rond te lopen. Kom, laat je schouders maar eventjes los zodat ik er warmte op kan leggen zonder daarbij nog iets te zeggen maar met een kraag van donkerrood mos. Ga, als een elf een sneeuwwitte fee ga zonder…

bij elke aanraking groeft hij echo's in zijn hoofd gigabytes aan data voor de dag dat zij soms aarzelt hij, dan trilt zijn bovenwimper licht in twijfel over het moment hier maar vast te houden om dan toch hij leeft hun liefde gisteren het aandenken aan een morgen die misschien wel nooit…

zag een glans een steentje bij mijn voeten en een nieuwe kans ik raapte haar ze straalde in het licht van raken de setting daargelaten haar facetten kon ik later met veel zorg weer helder maken ze straalt niet in mijn ring maar briljant uniek boven dat te lang gedragen ding…

Ik doe net alsof ik een gedicht schrijf dat zogenaamd gaat over de liefde, maar als je het leest, ze je slechts letters op papier. Alleen wanneer je echt wilt dat het een gedicht is over de liefde, over vlinders in een buik, de mooiste buik van de hele wereld, dan, ja dan alleen, zal het zo zijn.…

uit donkere wolken vlagen traag de regenschermen daglicht kan het leven even niet beschermen troost zich met een lange nacht wacht tot kou en stilstand zijn geweest maar mensen vieren feest uitbundiger dan ooit met kaarsen bomen en midwinterdromen laten zij de zonnewende in de langste nacht weer komen…

heb je dromen gedanst tutude in bewegen gaf elegantie weer een kans jij reikte mij de hand in eerste opening ik balleriende op jouw change trippelde en draaide om je heen je reverensde meer dan ooit voorheen totdat ik in je armen viel in slotakkoord ons moment van stilte het applaus was ongehoord…

Het leven kronkelt als een smokkelaars pad, meandert als een ongeleide beek, vindt verblijf waar zelfs de dood geen trek in had en verdwijnt wanneer je eventjes niet keek. Je maakt je plannen of het leven een kanaal, een vierbaans autoweg is, vol voorspelbaarheid. Het botst voortdurend, ach, je weet het allemaal. Toch wil je de illusie niet…

m’n lief van geen dag bewust vangt het eerste streepje licht zo breekbaar nabij zo broos het geluk…