vandaag waait ook de wind uit een verkeerde hoek zit alles tegen en in de regen voelt mijn vel niet goed ik wil die spanning breken door alles te vergeten schilder dus een lief tafereel onbewust gebruik ik te veel geel haat mezelf nog het meest omdat de uitweg die ik spon met draden fantasie niet om de werkelijkheid heen kon…

een halve melkplaat, gesneden en een half donkerbruin, vermoed ik ook gesneden, vandaag voedde ik mijn kind het beleg deed er niet toe het brood was nodig om te kunnen spelen wonderbaarlijk…

je keek om de hoek versprong waarin wij als gevangen leefden ik zag je perspectief ineens had ik je weer uitbundig lief wij zijn de dans ontsprongen werden uit elkaar gedrongen plaatsten muren die bescherming zongen met tot steen gebakken kou gestapeld met berouw ik kijk om stille liefdes zwaaien om de hoek ik groet…

fluister zacht tegen de nacht dat ik je teder in mijn naaktheid wil leggen als wind die nooit het einde van de lente kent en hunkerend vrije dromen laat ontluiken boven de rode gloed van rozenvelden daal langzaam met je handen op mijn schouders als je bloemblaadjes tot hemelbogen zaait ik zal je haren betranen met het maanlicht…

soms is de twijfel daar en legt een laatste hand aan loodjes ja daar waar ze niet horen en veel te zwaar je balanceert op strakgespannen draad het vangnet geeft geen raad voor als het misgaat in vertrouwen dan voel je weer de oude pijn er is geen veiligheid alleen eigen vrijheid geeft je kracht om altijd weer jezelf te zijn…

Ik was nog jong en zo verlegen Toen jij ineens voor mij stond Ik was gehuld in hartjesregen Keek je aan met open mond Wilde mijn hart bloot gaan leggen Ik wist het zeker deze liefde is puur Toen ik jouw stem hoorde zeggen Heb jij misschien even vuur Dat vuur heb je gekregen En je sigaret die was goed aan Maar daarna ging je je eigen wegen…

ik wil spelen spelen in de tuin een schepje een emmertje zand water zonneschijn is alles wat ik nodig heb de tuin met speelgerei de schommel ging te hoog voor mij ze grijnsden om mijn angst de draaimolen werd opgezwiept ik kneep hem als een dief zo bang ben ik nog nooit geweest de wip leek rustig in bewegingen met drie ging het al…

en weer geen scheiding in je haar ik wil je weten je meten in die korte krullenkop nooit raakt de spanning daarin op het zijn je ogen die in blauwgroen de wereld in een lach gedogen parelwitte tanden bijten zich vast in wat er is voor handen jij gaat je eigen gang bent niet bang om op je bek te vallen laat anderen maar brallen…

je stilte vertelt mij de pijn verhaalt hoe we waren verzwijgt wie we zijn je donker verlicht ik met beelden hoop die er tussen ons is was duister dat wij samen deelden je warmte koel in de schemer van morgen koestert het leven vandaag versluiert de sluimer van zorgen je stem is de stilte gezicht zonder licht liefde wordt voelbaar…

mijn wuppie lacht in zacht oranje ik doe maar mee die bal rolt toch voor potten goud die pegels zijn al eeuwenoud winnaars lijken mensen zijn het ik van alle wensen die strijden met elkaar in het winnen van de prijs waarbij de loser weer alleen in stilte achterblijft pingel met je ego leer het spel van trainers door…

zij bukt en plukt de kelkengeur zwoelzoet als kruidenwijn zij breekt en weekt het donker brood een bruid verbindt haar pijn zij vraagt en draagt het stille zijn en kiest de ring van één…

waarom schilder je de gele haat met paarse woedetranen in een grijs verdriet verbrand je lijsten ken je je emoties niet je trapt doeken uit hun raam omdat je schetsen pijn verstaan smijt kleuren snel op het palet vermoordt ze met je schildersmes en legt de stukjes op het doek omdat je hart en ziel verbloedt…

ik ben een jochie voel me vrij maar als ik omkijk is de echte wereld te dichtbij ik ben geen schaapje in de kuddes die hun tijd vergrazen onder bazen en steeds mekkeren het is knudde ik wil spelen en me niet vervelen in het kant en klaar van een omgeving haat het voorgekauwd gebaar geef mij een bloementuin daar zoek ik…

ik knipte nagels aan vingers zo lang voelde de kou die lag in haar hand ze speelde piano in een fors arrangé miste geen toets in het grijze verlee nu streelt ze noten in gedachten verdiept en neuriet haar woorden bij ongehoorde muziek wat ze nu componeert is haar nooit aangeleerd een weemoedig lied zingt over afscheid zonder…

als ik in de spiegel kijk zie ik net niet echt de werkelijkheid ik ben met jou verbonden het spiegelbeeld kan dat doorgronden zie mezelf in jouw perspectief verdwijn niet zo mijn lief als ik in de bossen loop zie ik tussen teer en groen jouw ogen komen je donkere haar je oren uit het niets geboren jouw gezicht gevlochten…

nog voor het feest gaan we weer even kijken in je bloementuin nee niet voorzichtig aan we staan juist midden in het leven wijs ze maar aan de kleuren die jij aarde hebt gegeven het stille groen van een verlegen puber toen twee knoppen die in alle schoonheid zijn ontloken hebben volwassenheid begroet en maken met de jongste…

Een zucht als gerucht. Ze komt, roepen tegels tot stenen en muren. Deuren gaan open, geluid is verstomd. Ruiten tillen blikken naar buiten. Bomen buigen hun takken uiteen. Gevels staan minzaam te knikken. Bollen tot straat in een rood perspectief. Weten dat lijnen in verten verdwijnen alsof horizon oplossing biedt. Zij komt. Haar lachende…

ik heb je tranen niet geteld maar het was denk ik genoeg om alvast twee halve glazen met elkaar te kunnen drinken ik heb ze voor je weggeveegd om niet weer verdriet te proeven en onze Raki was nog niet op -ik was liever dronken van de drank- maar zoetigheid was allang verdwenen en daarom wat later deden we onze ogen dicht zorgen…

ik wist van jou maar iedereen belooft zijn trouw aan kerk en vaandels wat zo onschuldig leek bleek in realiteit jong hout in nieuwe takken jij zocht een stam om weer te enten ik wilde groen en druiven zonder krenten samen gisten we tot tafelwijn jij de grand-cru en ik gaf jou mijn laatste druppeltjes azijn…

je hand is nog warm de lippen iets koeler dan gisteren je wangen zacht met onrust die blost ogen wat harder lijken woorden te zeggen die je schrijft op fluweel met een tegenvleugpen we kennen elkaar hoe goed nog want ik ik wil verrijzen schitteren in paleizen bergen beklimmen hun toppen bedwingen omhoog kijken en mijn ego verrijken…