Onze beste vriend, is gestorven. Mijn oude wijze kater, leeft niet meer. Hij heeft me geleerd, wat aandachtig leven is. Hij heeft me getoond, hoe ik moet mediteren. Jij voelde feilloos aan, hoe eenzaam ik me voel. Nooit meer zullen we samen, gedichten schrijven. Diep in de nacht, bij het eeuwig brandend vuur. Jij keek dan aandachtig…

ik kan jouw gedachten dromen maar af en toe lijkt het alsof zij een vreemde wending hebben genomen ongrijpbaar in redelijke logica nauwelijks te volgen verdwalen wij dan in emotionele golven een rollercoaster vol kleur sleurt ons onstuitbaar mee in woeste stromen ver van het gewone toch blijf je lachen grote ogen in nog meer…

jij was nog schichtiger dan een hinde kon heel snel de bescherming van wat schaduw vinden heb je nooit op de voorgrond zien treden in bescheidenheid maakte een lach jou al tevreden tot er gejaagd ging worden en jij als prooi werd uitverkoren herboren zette jij nonchalant alle jagers voor schut wond drijvers om je vingers…

in de mist van tijd zoekt hij naar woorden wel vindt hij onbegrepen zinnen die voor het oprapen liggen onbeduidend zijn samen geraapte letters van weleer, die niet binnenkomen immer zal hij blind blijven voor dat wat liefde is…

De ochtend smachtend omsloten, weent grijze tranen op verlaten straten, zomerend blauw volledig afgesloten. Bevangen wil ik vertrekken, zonder doel, zonder waarheen maar blijf als een zwerfsteen en kan me van het droeve niet onttrekken. Ik wacht naast mijn geliefde waar ik hopen mag, op blauw azuren vrijheidsliefde. Zonder spijt, noch…

jij was introduce ik nam je mee naar het bal der onbekenden je oogde naturel maar je verschijning oogstte wel een licht applaus waar we passeerden probeerden mensen een glimp van je op te vangen keken verrukt omdat in hun nabeeld een stukje magie bleef hangen het gezelschap ging totaal aan ons voorbij de avond was van jou en mij…

en dan opeens wordt ze overmand overmand door tranen zomaar uit het niets grijpen ze haar bij de keel waardoor ogen het niet meer droog houden als even te voren tot scherpe kanten langzaam zullen versterven en ze zich kan laven aan het heden…

ik wilde vliegen maar wist dat ik geen vleugels had strooide mijn gedachten uit in de straling van jouw lach voelde me opgenomen door de warmte in je ogen jij stuurde lichtjes bij en samen keken wij naar boven ja ik kan vliegen op de thermiek van liefde verbonden en toch vogelvrij…

zelfs al regent het vandaag staar ik naar deemster dat schaduwen draagt toch verwacht ik als het kleine kind indertijd de hemel terug blauw het groeiende verheven groen waartussen ik mijn eigen werkelijkheid weer speels open bloei…

Hartje winter, we waren op elkaar lagen vaak dubbel enkel en alleen over de twijfelaar die bodemloos een latrelatie in de weg stond was het ik of jij of jij en ik we hadden in een gat kunnen vallen ons verbonden voelen met dons op dons een warm nest vol kippenvel maar we zijn geen rendieren dus gaf ik jou een springveer je kwam er…

het wil nog maar niet vlinderen toch zijn ze er wel nog altijd op de vlucht al weet niemand waarvoor dartelend in grote getale door het vers ontloken groen waar ze schitteren in het welkome zonlicht laten zij zich niet vangen al is het maar voor even een meester in het ontwijken van een vlindernet vliegen zij hun dromen achterna…

Iemand zingt Ich kenn mich selbst nicht mehr en ik denk zeg dat niet waarom die wreedheid uit een mond en een harmonica had ik nooit gedacht ich bin ganz schön orientiert und sonst nichts war sonnenklar, verder niks afwisselend koud en heet das es nur ein kitschfilm ist het is iets anders waarom ik je altijd mis…

dag lief zeegezicht en nee ik kom geen afscheid nemen maar praten met jou talloze keren mocht ik met woorden alles tegen je zeggen zonder dat jij iets kon weerleggen het was mijn monoloog in moeilijke tijden ook al bulderden je golven ik liet me door jouw rust leiden jij wist feilloos mijn stemming te kleuren met vrienden als wind…

De engel sloot de ijzeren poort Ik kon nog net naar binnen glippen Mijn vrije geest, vormden mijn lippen Geluidloos, maar hij keek verstoord Eenmaal terug in ’t paradijs Zat ik nog even na te hijgen De slang begon mij dood te zwijgen Hij was het waard geweest de prijs Toch zou ik voortaan binnen blijven Het was echt voor de laatste keer…

ik dacht de appels rood in het samen plukken waar lente was gezien moest ons dat toch in lange zomeravonden gaan lukken een oogst vol zonnewarmte van onze koesterende handen hij verloor heel langzaam al zijn fruitigheid bleef in hoge kronen hangen het rode rimpelde verfletste ver voor tijd in kleur en herfstige vitaliteit…

je bent schitterend geslepen kaatst kristal helder het licht terug in de kleuren die jij hebt kunnen breken loepzuiverheid is jou gegeven de setting blijft nog even een geheim want jouw karaat moet in harmonie met de tiara zijn jij glanst het magisch licht uit de eerste scheppingsdagen toen volmaaktheid in het paradijs nog door…

Die lach op je gezicht zal mij altijd bij blijven je amandelogen waarmee je een ieder kon verleiden het was daarom niet te vermijden dat je in mijn hart kwam wonen voor zo lang ik leef of langer als het kan met een huid als satijn zo zacht heeft iemand zijn engel gebracht en hem hier vergeten hij weet er niets meer van maar ik weet het…

In de schemering de avond valt met grijs notelaar verzamelt schaduw meer en meer om zich heen Haar gezicht straalt licht ik mag hierbij aanwezig zijn om te zeggen dat zij mooi is Zij antwoordt met nu het donker wordt al het lelijks in ongezien verdwijnt zij verblindend uit mijn ogen schijnt…

jij neemt me mee tilt me op geeft me vleugels en als ik dan door de thermiek hoger zweef dan kijk ik naar jou til je op neem je mee voor altijd.…

Op de noordoever zo- wel als op de zuidoever een prachtige wilg. De ene jij de andere ik Water zorgt voor een niet te nemen hindernis Later dan voorbij groeien deze wilgen Later dan voor- bij, immer dichter naar elkaar voor reizen, avontuur, slechts leven Mijn liefde voor jou, enkel groots en oneindig Enkel samensmelting..…