zij bloeien ieder in vorm en kleur kruipen over de aarde of groeien langstelig met geur naar de zon brengen hun schoonheid met passie en flair nooit is het toeval bijen en wind zijn niet ver ook jij hebt je opschik en zwier is het jouw zelfexpressie of trek jij alle ogen van hier je lacht heel koket is het in warmte delen of verleid…

het is niet de muziek van koor of orkest die ons verbindt het zijn tonen die klinken uit het gewone als je er oor voor hebt een enkel woord resoneert soms in mij tot een warm akkoord dan kijk ik op zie de noten in je ogen van onze melodie we laten ons gaan dirigeren met liefde de symfonie van het bestaan…

bloemen heb ik niet maar over bloemen zing ik iets van die avond en die rozen als het donker wordt september alweer september ik kijk naar de maan en vraag me af wat ik zie de maan en onder dat zwakke licht loop ik van hier naar daar een wandeling zo mooi is ze zo mooi en ik denk dat ik gelukig ben in het oude…

misschien heeft een steen geduld maar ik ben geen steen hoewel ik wacht terwijl ik vlieg over alle woorden heen een zeilschip op de wind steeds verder weg wacht ik op jou alsjeblieft kom dicht bij mij en nog dichter…

Regen of zon, zon of regen... Voor mij is geen verschil te verstaan. Ik geef je mijn leven, ik kan er niet tegen, Ik kan niet zonder jou bestaan. Tijdens al slapeloze nachten In gedachten heers je altijd. Wat zal ik doen, langer kan ik niet wachten, Ik ben met mijzelf in strijd? Net de maan in de hemel alleen, Zo is maar één jij op de Aarde…

het prikkeldraad is goed verstopt in linten en guirlandes de valkuil keurig afgedekt een podiumplaats al toegezegd na duizend kandidaten ben jij eindelijk de laatste doet je act met tranen zweet en bloed hun lijnen zijn bepaald jij hebt het niet gehaald het bloemetje houd je tegoed…

ik zag je parelende lach het snoer vol gevoel hing om je hals blonk in lichte tinten eeuwige schoonheid van schelpen en zee volgde jouw golvende lijnen zij namen mij mee naar onpeilbare diepte waarin ik herkenning opdook mijn leven zag laveren tussen geboorte en nirwana rood…

SLINGER De slinger zorgt voor opwinding en tegelijk verdriet Van links naar rechts en op-en-neer Betrokkenen het heen-en-weer semi-en public worden wij allemaal ziek van de slinger die echt oprecht stopt bij gemaakte keuze maar ook écht pas dan kant-en-klaar als klontje. Helder raar, maar waar Dagen behoorlijk ziek…

Terug naakt de zee, ik hoefde niets te wagen, je nam me aan je hand, mijn teergeliefde de zilte bron van leven in Je tilde me op zonder gewicht met water omkleed lag ik fluweel herboren in je armen, je was mijn moeder ook een man mijn zoon een vriend die ritueel verlangde naar zoutwaterzoenen terug gingen wij naar zuiver koestering met…

zijn wij de stukjes leven die we samen genoten door ons drukke bestaan al vergeten ik bied ze je aan voor een lach in herkenning jij hebt die korenbloem ook zien staan in het warme veld waar wij wilden verdwalen en samen de tijd vergaten waar liefde zomergeel kleurde een open plek die naar liefde en nectar geurde weer even terug…

nog flaneert de zomer met sproet en herfstlach op hoge benen langs het strand het mulle zand en hooggehakte voeten doen heupen uitbundig groeten verborgen achter zonnebril kijken wereldwijze ogen ondeugend de wereld in de wind speelt met het lange blonde haar dat oplicht in een fraaie draai zij legt zich ter aanbidding neer en…

hij penseelde al volop het blauw van kou in grove streken vond in cirkels de wind voor het veelkleurig bladtapijt spriette kaalheid van de takken tegen een noordwester horizon schraapte met het schilders mes in vaste hand de laatste zomerresten van het land…

zeewaterwind zweept golf op golf woest tot zoutige vlokken en wij schuimwind vangend wij lopen daar tegenwind treitert ons gelaat zoutvangende wimpers als vegende wissers met zachte zee ogen hand in hand lopen wij daar gehoorgangen gehuld in geraas de adem afgesneden lippen opeen geperst de tanden zandknarsend…

het waren niet alleen je hand en ogen die me wenkten ook die wolk kastanje gebruind haar dat ongeordend krulde in de late avondzon van een eindeloos lange zomerdag je lach had nog dat zinderende van de middaghitte in een trillend zwoel geluid jij pakte volledig uit na jouw weergaloze presentatie koesterde ik vol liefde je warmrode…

de sater grijnst later klatert haar lach de dood bruuskerend het marmer af de zwarte weduwe verlaat voldaan het levenloze vod na hun intens gepaard genot er is geen graf voor hen die levend van de roem ten onder gaan pracht en praal kleurt slechts de buitenkant terwijl hun geesten naamloos dansen in het schimmenland…

jij neemt de schaduwkanten om uit het licht te zijn de confrontatie met de waarheid doet jou te veel pijn nog koers je voor de wind in het ontwijken van de feiten maar eens zal jij jezelf tegenkomen tussen de scherven van je dromen…

vanwaar komt wat mij doordringt? met gesloten deuren en ramen is het er als een doorzichtige houtworm vreet het zich gestaag naar mijn binnenste niet te stuiten knagend vol genot geen verweer maar zin in morgen meer het leven laat zich zien zonderling kronkelend maar helder als glas flonkert het diep in mij handen voor de oren ogen strak…

zoals tere druppels van verlate lenteregen zachtjes glijden langs hunkerende bladeren dat geluid nauwelijks waarneembaar maar wat oren doet spitsen klinkt als je, op jouw manier zacht mijn naam zegt in mijn linker oor…

dat wij af en toe elkaar in de weg lopen botsen omdat synchroon geen heerser is het is niet vallen en opstaan maar vertrouwd elkaar aanvoelen, aanvullen en aanhalen verwarmen met kussen die niet uit de tijd zijn kom, laat mij je dragen over de drempel net als toen, waar wij overheen vielen lachend in onze armen en jij getoupeerd dat ik nog…

ik heb geprobeerd de stukken te lijmen van mijn bestaan op kleur gesorteerd maar het mozaïek bleef chronisch ziek in klank gecomponeerd het lied klonk depressief zonder licht in de donkere tonen met letters beschreven helaas wilde de ziel in woorden en zinnen niet leven tot ik in je ogen mocht kijken de geboorte van liefde zag…