slechts oude foto’s geven aan hoe ver het zicht was toentertijd nog tornen kerk en kloostermuren op tegen de westenwind groeven geladen met zout van zee en stof van de aarde in gebed met onvervuld verlangen gedragen door de wind een relikwie die aan het heilig roomse snoer is blijven hangen…

Mijn liefde voor jou is net zo groot als de bladeren aan de bomen, ontelbaar zijn. Mijn liefde voor jou is net zo enorm als de aarde groot is. Mijn liefde voor jou is net zo talrijk als de sterren aan de hemel. Mijn liefde voor jou is onmetelijk. Hoe zit het met die van jou?…

heb je bloemen gegeven waarvan de harten bruisen van leven de knoppen al sierlijk gelijnd hun vormen verfijnd in jeugdig ontluiken laat ieder zijn kleur en volwassenheid blijken uit het diepst van hun hart gaan de vruchten van samen als nieuwe generatie van start…

ze lijkt een peinzend meisje ik vraag me af: wat doet ze hier weet je nog niet dat Engelen hun vleugels invouwen als een mens hen nodig heeft ze dimmen hun immense licht; te veel voor mensenogen…

je draagt geen lauwerkrans en in je handen zie ik de scherpe lijnen van het leven je ogen stralen nog de glamour en glitter van het ovationeel applaus maar de trekken in je gezicht vertellen hoe zwaar het werken is nog ontwapent je lach alle kritiek van binnen maakt het je ziek succes eist zijn tol jij hebt alles gegeven wanneer…

Zal je me nog wel herkennen mijn liefde voelen die er nog steeds is voor jou. Herinner jij me nog als een roos die eens in volheid bloeide maar langzaam zijn kleur verloor. Als ik sta aan de rand van het leven en er straks een eind komt aan mijn aardse bestaan. Dan uit de schaduw zal stappen de eeuwige warmte zal voelen die me liefdevol…

een wankel evenwicht tussen traag omhoog en vrije val in vergezicht hangt nog herinnering voordat de film versmalt het duikmoment is slechts zwart wit waarna de beelden strepen pas later komt het zweten kleurt chaos weer realiteit ik weet niet waar mijn geest en lichaam zijn gebleven ben seconden kwijt de tuimeling gaf…

jij rankt als glas geblazen met de mond slank krijg jij de hoogte sierlijk en voornaam je lichte trots blinkt uit in fraai gevulde delen toch blijf je transparant kleurt zacht door zon beschenen jouw vormen in balans unieke kunst gemaakt door mond en hand…

verlaat haar ruggengraat sla af en laat je vingers gaan waar ribben ver van snelweg staan…

bloesem van zilte aarde vindt zelden een vaste bodem als de wind aldoor raast raakt amper gewend aan een zomerse liefde van blijvende waarde waarop een hart zo innig aast…

ze brengen mij een handvol water uit de zee om me heen ik die kwistig strooi met gebeden uit het flakkeren van een kerkkaars als vloeibaar goud voor hen die dorsten met het water aan de lippen maar in de brakheid van bestaan moeten wij voor zuiver gaan de lijnen naar het paradijslijk groen mogen geen afvaluitstoot hebben…

Het veld Waarop onze gedachten speelden, Waar zwarte tulpen Ondersteboven in de grond groeiden Dat jij me zelfs volgt tot hier, Waarachtig en ongelofelijk Maar heerlijk En alleen jij weet het: -Het zal niet voor niets zijn- Dat, Wanneer de dagen erom schreeuwen Onze aderen Begerig zullen samenvloeien, Jij afscheid zult nemen…

er is geen laatste eer maar zoveel meer kan geen afscheid nemen omdat jij niet uit mijn blikveld bent verdwenen zie je ogen hoor je stem voel je handen raken we ademen samen nog de lucht genieten stilte en de rust ik ben niet echt alleen wij delen wat het leven ons te geven heeft…

(voor Hanneke) Ik probeer je weer voor de geest te halen na al die jaren dat ik van je vandaan ben ik knuffelde met je op de siroopkleurige meisjesbank terwijl je mij een foto gaf van jezelf voor een piramide in Egypte natuurlijk die ik nog steeds bewaar als een kroonjuweel, eens gezien in Londen. Dat je naast me liep, naast me zat, me…

zag je gezicht in de wolken het haar lichtgekruld later ineens hoog opgestoken oren vrij in de wind je mond lachte plezier in heimelijk vervagen je lichaam verwaaide in sluiers zwart wit doorzichtig belicht door de zon die met liefelijke warmte je gezicht langzaam wist…

(voor Hanneke M.) Heb je ooit nog iets van me gelezen, waardoor je misschien nog aan me gedacht hebt als een oude vriend die zielsveel van je houdt? Heb je soms het verleden voorgoed losgelaten en kom ik nooit meer in je edele gedachten voor, zelfs niet als ik je naam ijdel gebruik? Heb je een man en een gezin en denk je dat ik daarom…

In een intens morgenrood ontsluiten zich fluwelige monden als een zwijgzame zee van witte lelies Jij ontwaakt bijna tastbaar diep binnen in mij als over het nog koele landschap de belofte fluistert van een nieuwe dag We ademen dit alles in een roes van gedeelde eenzaamheid Het verdriet slaapt voor eeuwig in de broze aanwezigheid…

mijn woorden kregen vleugels in jouw ogen je lach droeg ze zacht op de zomerwind je stem wolkte antwoord met kleurrijke vlinders in verstaan zijn de bloemen van het veld voor ons lief uiteen gegaan…

Vergeet je heemtuin niet, onderga de vergankelijkheid in alles wat er is, versta de schoonheid in elk segment van wat je vergeten bent, verteer de wisselwerking die een omhelzing biedt, eet uit de hand van de betrekkelijkheid in het licht van rozengeur en maneschijn. Verdrink in het zoet van de vergeten wijn wat door je aderen…

Loos is zonder liefde. Eindeloos is liefdeloos zonder einde.…