liefde twee mannen dag mag ook is ooit anders geweest gender…

de onbezonnen jaren voorbij bewaar ik jouw gestolen gezicht tussen wanhoopskreten in een lade in de kast soms haal ik jou er weer uit wat was je toch een plaatje…

ik bleef uren aan je denken gewoon omdat het kon met je vingers in mijn haren en mijn gedachten, zwevend aan een ballon herhalingen in het doolhof van bestaan zoekend naar de allemooiste dagen ik vond ze waar ik het niet verwachtte terwijl ik verstrikt was in mijn eigen vragen maar die dingen lijken niet meer belangrijk wanneer mijn adem…

Kwam je ineens weer tegen was een lange tijd geleden het was een blij herkennen. We liepen als vanouds naar die oude boom in het park waar we zovaak hebben gestaan. Je neemt me in je armen, streelt mijn haar, jaren glijden weg het voelt weer zo vertrouwd. Een laatste kus dan scheiden onze wegen wij hebben beide nu een heel ander leven…

ik heb teveel gehamerd op de snaren van je hart de klankkast kneep te vaak de hoge noten maar in de wirwar van geluid haalde ik die er niet uit mijn melodie moest klinken al streek ik tegen haren in jij brak het laatste vals akkoord ontstemde de muziek vol zachtheid is nu ons touché de resonans danst in de klankkast…

Hij leest de liefdesroman met stippels en hij geniet van de passages, vooral waar de verliefden ineensmelten, daar drukt hij de stippels bijna plat van oerverlangen. Stippels, tepels, hij weet het verschil niet meer. Hij betast zijn vriendin met liefde, probeert er een gezicht van te maken, een lichaam, maar als je nooit hebt gezien heb…

Renske, lieve, eerlijke, dappere Renske, je lieve naam nu getekend - intens verdriet - vol van lief, eerlijk, echt en blijf bij ons, wil je alsjeblieft echt, altijd bij ons blijven? Je naam, je kracht, je liefde, je warmte, jij, Renske, lieve, lieve, lieve Renske, dapper, eerlijk, echt en authentiek, lieve, lieve, Renske, ik schaam me dood…

de nacht was koud het graf gesloten met een steen nog waakten zij de vrouwen uit zijn groep discipelen maar in het grijze ochtendlicht ontwaarden zij een lege tombe witte waden toonden vormen van zijn gehavend lijf maar hij was opgestaan en naar de mens gegaan zijn boodschap sprak in alle talen bemin elkander in genade…

jij hebt vandaag het maagdenkleed verlaten kijkt onbesmuikt en kuis de wereld in die lijkt veranderd door haar open blik jij weet wat anderen verloren in dat ultieme ogenblik het is de ongereptheid van het kind dat nu verdwenen is maar ooit zichzelf weer vindt…

nog brandt de zon in kleur door glas in lood staan heiligbeelden hand in hand gevoetstukt langs pilaren maar in de schemer van religieland hangt hij genageld aan het kruis voor ons heeft hij de geest gegeven na doornenkroon en marteling waar is zijn boodschap nu gebleven is vrede slechts bereikbaar voor een enkeling…

heb je wegen gelopen de paden gezien die jij bent gegaan ontmoette je steels in een spiegelruit je zwaaide en lachte ik verwachtte je stem en verrassing in ogen maar herkenning bleef uit je danste lichtvoetig de lente bleef ongrijpbaar voor mij heb je adem geroken jouw warmte en liefde voelde zo eindeloos dichtbij…

Als ik denk, filosofeer ik jou en Als ik lees, ontcijfer ik jou Als ik reis, spoor ik jou en Als ik wandel, flaneer ik jou Als ik schrijf, dicht ik jou en Als ik eet, soupeer ik jou Als ik tuinier, hovenier ik jou en Als ik douche, zeep ik jou, maar Als wij vrijen, heb ik gemeenschap Met jou; mijn mooiste... Héérlijk!…

een zwarte spin spon draden tussen zon en jou mijn bloem zag de eerste trillen in het ochtendlicht bepareld met wat dauw al gauw kruiste een tweede lijn verfijnde ruimte in afbakening je bloeit nog lente maar warmte en licht zijn al getemperd het web waarin jij zit dreigt je langzaam te verstikken samen hebben we de ragen…

heb lang gezocht naar een stuk land waarop ik wilde leven bomen geplant voor schaduw en zekerheid bonte struiken in het half licht een heg gaf warmte en overzicht in beschermend omheinen pas later kwamen de bollen en bloemen voor wisselende seizoenen verhoogde borders en bakken om van dichtbij de bloei te ervaren heb mij…

terwijl de avond struikelt over de zonsondergang voel ik me alleen, en zonder jou stralen de sterren niet meer voor mij ik val over mijn gevoelens in een diepe afgrond, verborgen vanbinnen omdat een nieuw begin verloren is zonder je ogen om aan vast te houden soms lijken alle dagen hetzelfde en voelen alle woorden als een snik en zonder…

een palmentuin in het namiddaglicht waar schaduw en koelte de tafel schikt vrienden samen zijn gekomen maar niet op hun gemak zij fluisteren zacht traditioneel worden voeten gewassen want de dag is klaar voor het avondmaal hij kijkt ze aan weet wie hem zal verloochenen nog voor de haan drie maal heeft gekraaid zij twisten…

tranen stromen polijsten de randen, maar de groeven worden dieper woorden vliegen uit op ademstromen doen mijn hart verstommen jij bent zo dichtbij en ik zou schreeuwen als ik kon ik zou me vastklampen maar mijn tranen polijsten mijn woorden vervliegen op mijn ademtocht jij voelt en hoort, wind door je haren regen langs je…

Jij wees naar de lage mist hoog daarboven de bomen Niet weten waar je precies bent oplossend in herinnering Een donkere vogel verschijnt om in jou, wit te verdwijnen…

Jij wees naar de lage mist hoog daarboven de bomen Niet weten waar je precies bent oplossend in herinnering Een donkere vogel verschijnt om in jou, wit te verdwijnen…

je schijnt wel maar je warmte voel ik niet wolken verdelen je licht in het wit van hun vormen ik mis in de kleuren hun ziel altijd jouw sprekend bewijs kom breek maar door in een lach en wat ogen straal jouw zon niet op mijn huid maar diep van binnenuit…