zie in slingerende beekjes gevallen bladeren passeren eens waren zij de glorie aan de eeuwige moederboom de herfst echter fluistert zacht jij, blad, je bent mooi doch laat al stromend de voorbijganger je eenvoud vereren drijf mee er wordt op je gewacht je zult rietstengels aan kronkelige oevers ontdekken zij wuiven je toe als van…

* jouw adem, uitgestoten langs de lente geurt liefde tussen boom en blad en valt in milde streling op mijn naakte huid waar de zomer bloeit liggen oeverloze lelies waar wat schaduw kust rust de tijd in een rivier vol stenen het water gaat haar weg en waar ik mijn blozen leg, blinkt de roze avondgloed…

met veel plezier verblijf ik tussen de warme woorden en spannende zinnen van jouw oneindig mooi boek tot ezelsoren aan toe…

penseel al door het eerste warme rood het lichte bruin van zomers bloot onschuldig na het winters wit getoond in lentes groenend licht de schaamte is al afgelegd als de eerste blos haar stempel heeft gezet ondeugend wordt textiel steeds verder opgeschoven en laat maar weinig in beloven pikant diept bruin verstolen wit in contrasteren…

Wanneer wij elke dag voortaan dwars door de huizen konden kijken, ik hier, jij daar: wij gingen reiken naar elkaar. En ja, ik zou een hemel zien: jouw ogen glinsterden de mijne. Maar zouden bergen die al eeuwen zwijgen een antwoord hebben op de vraag of steen ook transparant kan zijn?…

Onmiskenbaar zijn zij een paar Vliegen op van zee uit eb of vloed Dalen neer op het strand de reep van zee Hij neemt haar als op vleugels mee Doet zich met haar tegoed tafeltje-dek-je voor dit paar.…

liefde is iets moois, liefde laat je het mooie in het leven zien, liefde geeft je vleugels, liefde laat je zweven naar plaatsen waar je ooit alleen nog over kon dromen, liefde is een kunst, het hebben en kunnen behouden is een gevecht, je moet leren vertrouwen, je moet leren accepteren, je moet leren volhouden, je moet leren begrijpen…

nooit hebben wij ons bloed gemengd of naakt gedanst bij volle maan geen heidens ritueel van schedelbekers bier vleermuis en vampier weg met de magie uit donkere uren de hete vuren in overgaaf aan satan en serpent wij kiezen voor door licht gebroken duisternis de klaring van de zon koestering in warmte en transparantie van de zee…

Hoe vaak jij ook uit de taal opgroeit tot die ene warme naam Ik wil je het liefste ongesproken laten geheim houden want vreemde toehoorders kunnen om de hoek wachten Ik wil je het liefste binnensmonds op het puntje van mijn tong net niet gezegd…

Wel honderd keren trokken verwarrende teksten door mijn verloren hart en hoofd, als een rivier van fijn zwart lavazand, dat mijlenver overstroomt in eindeloze liefde. Het was als vulde de geest zich met lucht, omdat ik even wilde zweven, op duizend onbeduidende melodieuze teksten, eenzame grappen een miljoen keer bekeken elk eenzaam woord…

elke avond komt hij hier op het strand waar ritmische rijmen schuimen in innerlijke beroering van golven in schittering met blote voeten schrijft hij over liefde in het zand waar zinnen nader komen tussen eb en vloed diep in het opgejaagde schuim waarin naaktheid losbreekt druppel voor druppel het geluk vloeiend in haar hart die…

Een Engel had er van gehoord, van zijn smartelijk lijden, en van de behandeling die hij onderging, en van haar sadistische gedrag. De Engel kon haar mond niet houden en informeerde bij hem en vroeg wat de reden kon zijn van haar toorn. Ze begreep hem, haar levenswijsheid zei haar, dat hij oprecht was en de waarheid sprak. Ze was bereid hem…

je leest dit met kloppend hart zo is te hopen nog sterker je leeft zeker in mijn gedicht ik schenk je adem en ochtendlicht mijn bezieling is in jou gekropen het is wel zoeken geweest naar het ritme van je bestaan door luisteren, voelen en kijken ogen vertellen het meest zegt men vaak maar juist die blik te vangen in zijn fonkelende…

je wenkte naar me op een berg van glas herkende vaag je lach maar je ogen reflecteerden kleuren ik wist dat jij het was in glinsteringen onbereikbaar een koele schoonheid zonder scherf of barst heb me toch aan jou gesneden je glazen huis was nog niet af mijn woorden braken glas het warme rood heeft eindelijk kunnen zeggen hoeveel…

Draaiorgelmuziek in een drukke Middelburgse straat Volle, zonovergoten terrassen, het Zeeuwse Volkslied klinkt als een polka over het plein 1940 en over de Pottenmarkt, gevolgd door, hoe kan het ook anders, de Klok van Arnemuiden Links en rechts van me op het terras bij De Vriendschap zit ik in het midden van een kakofonie van Duitse en…

zag het landschap in vaste lijnen bergen in hun vaag verschijnen beliep de paden diep in dalen beklom hun steile eindigheid verloor de horizon verdwaalde snel in onherbergzaamheid was mijn oriëntatie kwijt in een wereld die niet aan mijn voeten lag probeerde op mijn schreden terug te keren accepteerde de vertrouwensbreuk…

mag ik je vinger zonder meteen de hele hand te nemen naar je kijken met een blik die opening in liefde geeft je stem laten vertellen wat jij allemaal van mij weet en dan je kus beantwoorden zodat je mij nooit meer vergeet…

als ik in het tintelmaanlicht luister hoe de adem gonzend langs je lippen verdwijnt dan wil ik alleen maar bijna in je kruipen in je armen zoveel zachter nog dan de plukjes dons in een hulsel van linnen als een kat liggen spinnen op je hartenkloppen wat sluimerend vertoeven tussen waken en dromen als in een onsterfelijke zomer…

hij gaf een hand lachte en keek met gezicht zonder ogen sprak een stortvloed van woorden uit een oceaan zonder water gebaarde naar aarde en de stervende zon met mimiek zonder licht samen zijn we gaan lopen dwars op de wind hij blijft spoorloos mijn kind…

Twee kleuren blauw zagen we door het raam, de donkere, zware kleur lag bovenop Eerder deze week zagen we wel honderd kleuren groen toen we boven liepen, op het slakkenpad Soms glijd jouw hand zachtjes uit de mijne, je vindt zo nu en dan iets van je gading en neemt het mee Op de terugweg zingt het zachtjes in ons hart, we hebben…