nog smeult het vuur en warmt de as van gisteren in rood uiteengereten ligt het oudjaar op de trottoirs verspreid heb de handen weer geschud zoenen vol beloften weg gegeven op misschien een keerpunt van mijn leven de bloem die jouw stem mij beloofde ik zag de kleuren bloeien in je ogen heb ik voorzichtig aangenomen ver na twaalf zijn…

er bestaat alleen nog maar een wereld met weghaastend wit een rugliggend hunkerend naakt die tracht de maan te misleiden om in het pikkedonker eindelijk de geneugten van begeerte te leren weten…

een glas de stroperige wijn hangt donkerkleurig aan wat rijpe boerenbrie een stokbrood knapperig op de plank de openhaard warmt bij in lange speelse vlammen glimlach jij blonde losse haren een rood en vurig lijf het blauw van onervarenheid je wiegt daar zacht mijn dromen ook dit jaar weer gegroeid laat de wisseling maar komen…

het kaarslicht danste stilte in ons woordeloos gesprek handen voelden vingers gebogen en gestrekt bewegend in passeren van de maanden van het jaar wij zijn begonnen maar nog lang niet klaar dan barst het vuurwerk los verbrijzelt onze dromen onmacht knalt om dichter bij elkaar te komen rode stank verlamt het zicht gods…

het duister wekt verbeelding tekent een schaduw die zich schroomvallig en teder rondom mij beweegt zo zacht spelend bezit van mij neemt dat ik in zoete extase het leven verder zweef…

Wanneer je houden van verkeerd interpreteert ben je duidelijk nog niet uitgeleerd…

ze belagen je kasteel stropen bij de boeren loeren naar de ophaalbrug ondermijnen torens grijpen koeien bij de horens zaaien tweedracht en veel twist ze willen jouw geheimen uit de kerkers van je geest de donkere gewelven waar het gist en donker mist je kunt niet met ze delen die dimensie is te groot waar norm en waarden heersen…

Zend mijn hart over de wateren Het zout en zoet van oost naar west Bevroren toppen spuwende kraters Beproef het met de zwaarste test Laat het achter op het poolijs Verstik het onder lawinesneeuw Knal het neer als jachtpatrijs Laat het een prooi zijn voor de leeuw Jaag het benauwd en hijgend vluchten Naar 't zuigend stinkende moeras Laat…

het smeulde in haar ogen hij kon het vuur niet doven haar blik maakte hem laaiend zij pareerde met een onderkoeld negeren geheven hoofd terwijl hij schikte woog en wikte in een stamelend excuus finaal was haar gebaar de vinger naar de deur hij redde theatraal zijn eigen hachje verdween met rode kleur…

Verlies gedachten in een verlangen waar ijle lucht geen weet van heeft. Waar helder blauw zich met sneeuw vermengt en smelt tot warm water. Pijnloos trekkend verdwaalt het hart in een wereld waar een masker onnodig is.…

Er zijn zo van die verre tonen dat mans dove oren ze niet willen horen van een ieder die op de vlakten wonen, ze houden zich verborgen, stellen uit tot morgen, in verwachting op de toon waarin niets zal worden verzwegen, waarin méér doorklinkt dan verwacht, luister wat zwijgt uit een eeuwig lied, fluistering van muziek, een kosmische mozaïek…

De ontkieming in het levenslicht kleurt een schilderachtig tijdsgewricht, pendelend van kleur naar penseel, streellichtende schildering: zacht warm en emotioneel. De jongleurs jongleren behendig in dit tafereel, Kabouters dansen vrolijk rondom een prieel Prinsen en prinsessen vormen statig een geheel, Ridders en piraten strijden moedig…

ze had nog zo gestampt winterlaarzen met profiel waarmee ze goed grip had op de weg glimlachend keek ze om zelfverzekerd dat hij haar spoor niet kon missen ging ze naar binnen toen begon het zachtjes te sneeuwen…

Toen warmte door mijn onderbuik kriebelde gedachten schreeuwden om jouw naam en jij mijn teksten kleurde, keerde ik naar achtergrondkoren droeg je dienbaar richting faam En nu mijn klanken tegengassen stop jij, nog voor de brug, enkel stilte dwaal je nog mijn richting in, zet jij je volgend nummer in, solo.…

Ergens halverwege jou en mij In de stilte van een ongezongen lied Glanzen je ogen als de vleugels van een bij Schitterend in de zon en je beseft niet eens Hoe heerlijk licht het licht er is Als je glimlach het onsteekt…

Meer dan ons leven geven kon heb ik je lief gehad wij putten uit dezelfde bron buiten de binnenstad ons hoge gras geurt ademloos naar vervlogen tijden de zeis flirt driftig met vers hooi dat moet leren lijden je bent te jong nog voor verlies van een vertrouwd gezicht ik kies jouw grote teddybeer tot troost in dit gedicht uit je dal…

Als ware de glimlach in mijn hart gesloten ontwaakte er een bloem tot volle bloei met prachtige kleuren. De warmte kan slechts bij het samensmelten op waarde worden geschat waar het licht van binnenuit je ogen verlaat als glinstering.…

Waarom zing je zo teder zo mooi nog voor je zelfs vliegen kon net als jij rees ik op uit de ochtendnevel na die steek van flitsend vuur zing jij zo hoopvol zo puur jij vliegt niet weg evenmin als ik mooie vogel…

Jij bent voor mij de zomer waar ik zoveel van houd In de winter ben ik een dromer zonder jou heb ik het koud! Jij ging net als de zomer uit mijn leven de herfst viel in toen jij verdween. M’n hart riep jou naam heel luid, waarom m’n lief, waarom ging jij heen? Maar ik weet dat jij eens wederkeert, maar wie zal…

Ik huil nog steeds jouw tranen van jouw immens grote verdriet welke jouw hart heeft doen breken alleen weet menigeen dat niet Ik huil nog steeds jouw tranen mis de warmte die je me gaf voel nog altijd jouw nabijheid wanneer ik kniel hier bij jouw graf Ik huil nog steeds jouw tranen over het geduchte gemis kijk verwachtingsvol uit naar…