heb de rode loper gelegd jij danste spontaan de wolken in je haar tot flarden uiteen de zon greep haar kansen meteen om het decor te verlichten ons gevoel weer te witten in het zwart van bestaan ja zonder regels zijn wij gegaan in het besef dat onze liefde altijd voor alles zal gaan…

Hou de dageraad even voor me vast, wil je dan pluk ik de bloemen fris van morgendauw en door de ochtendnevel zien we de zon weer klimmen mijn lief, ik hou zoveel van jou *** Hou de bloemen even vast voor me, wil je dan kus ik zacht jouw volle lippen en je haar en in de rode glooiing van de kim zien we de nacht weer komen mijn…

Onder het bestuiven van de mooiste bloem vlecht jij jouw vingers in die van mij Ik zag je eerder gaan van kelk tot kelk jij vioolde met klanken balanceerde met je vleugels als een frivole vlinder op de rug van een jonge hinde maar bij mij vouwde jij je vleugels klein danste lichtzinnig op je beentjes rondom die van mij Wij paringdansten…

ik zie buien naderen mensen zich haasten in tegenwind het kind voelt de spanning praat honderduit maar voor haar is het regen over en uit niet voelbaar is samen moeders hand is zacht en genadig als de plu hen omsluit zij ontsnapt en springt met bravoure in de plassen haar lach breekt hun spanning voluit…

steek niet over blijf staan waar je bent misschien kom je zo aan de weet wie je bent en als iemand je vraagt vanwege de blindenstok kan ik helpen zeg dan nee dat je wacht op de hond die de weg verkent…

En dan plots zie ik je lopen eigenlijk zoals altijd, maar nu is het anders ik zie hoe mooi jij bent hoe jij jouw leven leeft met het mijne in je hart Hoe heb je mij door de tijd gedragen toen ik door doornen was omringd en ik met nagels aan het duister was vastgeklonken Nu ademen we samen in dezelfde liefdestunnel drinken uit elkanders…

In schoonheid stak Monique met kop en schouders bij Hendrik van de Hoef's vriendinnen uit. Ze werd z'n vlam. Hij zag 'r al als bruid en belde aan. Ze woonde bij d'r ouders. Toen hij wou stappen zei ze: 'Maar ik mag niet uitgaan van m'n moeder en m'n vader.' Toch werd de kennismaking almaar nader: de man bezocht Monique haast elke dag. Het…

je oogt zonder mededoog blauw is je blik ik wolkte groen kolkte in cumulus jij hagelde mijn schrik in die koude neerslag heb ik mij met jou geschikt lichtte even op donderde wat na maar de bui was over zag de lach een warme zon weer in je groen met blauwe ogen…

je danste zacht in mijn gedachten zag je lopen springerig in jeugd de korte laarsjes het kittig tikken in je pas voorspelde toen al frivole deugd soms mocht ik ook je nachten delen de wind noordoost en jou met warmte strelen dan kozen we voor hemelhoog en sneeuwden alles onder want als jij smolt restte altijd een fraaie regenboog…

Vrijer. Jij zit hier en ik zit daar, de kalender stevig tussen ons ingeklemd Jij spreekt zo lief, ik wat brutaler en vrijer, zeg maar: ongeremd Jouw maatje komt er aan mijn lief! Vanaf hier moet ik je laten gaan.…

Ik zag haar bij de bron duizend schonen in het gras oase in bloesem en groen leek het precies zoals het was water, satijnen waterplas gedronken liefde zoveel dat kon, verdroogd, verdronken in de woestijn, reeds verloren, voordat je het verlaten moest, tranen getemd in een ander gezicht, om te zien, je bestemming in een osmose van licht…

heb je mijn rechterhand gegeven armen kruisen zo dichtbij vingers speelden in samen voelen onze liefde vrij maar de linkerhand die van verstand was wat onwennig en eenkennig verdwaalde wilde zekerheid nabij toch hebben ze elkaar gevonden vier handen op jouw buik in onze liefde komen we daar ook vooruit…

Waar in de verte liefde zoekt, met leven op haar hielen Vol van passie, rauw en puur. Daar kan ik voor mij knielen…

nog laat ik gebeden gaan langs torens in de hoogte zie jouw gezicht gebrandschilderd in ramen de armen wagenwijd geopend maar als ik bid ben jij gedicht jouw spreuken tellen wel maar nooit gehoor als ik je bel nog hemel ik kontakten op we hadden toch dezelfde provider helaas is mijn tegoed gestopt ik heb nog veel aflaten…

vanaf de valreep wuivend je laatste roep, verwaaid, iets over spoedige berichten rakelings langs de waterlijn turensmoe m'n ogen slenter ik door regennacht in een kring van waternevel flonkert een toplicht naderbij maar blijft in z'n koers volharden laat havenhoofden liggen brengt geen bericht van overzee…

zag voeten wandelen in laarzen omhoog naar diekwartbroek waarvoor je knie in elegantie boog wist niets van bovenbeen voelde splitsing volgde impuls heb je zacht met zon en wolken gevuld…

Wat waar is blijft hangen zo waar dat de blinden het zien het licht van binnen, van buiten - het licht dat zingt in de zon.…

ik heb alles wel gehad wij openhaarden in hoogpolig stoeitapijt jij bent mijn meid een veulen in de wei waar we samen graasden ook op de bladeren van bomen aasde jij spartelde en dartelde zonder echt te komen ik in galop jij draafde al vooruit zag in je ogen het warme welkom thuis…

Lieke, schoonheid in volle bloei een wulpse niet eenkennige deerne dochter van de barbier en uitbater van de donkere dorpstaveerne had zich geofferd, als een lam aan Bertram, strak gespierd en stoer uit het nabije buurtschap Strije zoon van een machtig herenboer maar ze had de buik meer dan vol van sluiks gescharrel in het hooi ze wilde…

het liefste koester ik de liefde niet de herinnering eraan en evenmin het sluimerend gemis als was er zon achter de wolken niet het verdriet dat onverwachts mijn hart bezeert, nee dat niet meer ik baad mij in de lach van hem die zich ook warmen laat door mij drinkt van mijn lippen als zijn wijn paart aan mijn geur zijn adem laat vertroetelen…