De oude onomatopee klimt stram uit zijn cabine en stekkert vast een '1', een '2' - zijn pet staat naar benzine. Ik vraag zijn toekomst, zijn tevree, zijn hang aan de machine. "Ach", zegt hij, "vroeger viel het mee: het is het ongeziene ..." "En", zegt hij schoorvoets, "onderzee moet ik de kost verdienen. Maar verder maak ik…

Eens per jaar, om kwart voor zeven, gaan het schompus en de bral naar het foutenfestival. Kijk, daar komen ook de neven: jat en klauw en grijp en gap - foute jongens uit de klap. In de zaal weergonst het leven op de tonen van een oert; hier en daar wordt er gevloerd. Onderwijl weeft men zijn streven, de kompanen met de maats - ieder…

De pythagorhaas zat op z'n helling en keek wiskundig om zich heen. "Ik hou het bij mijn ondersteling," sprak hij, "dat zo in 't algemeen het min of meer vrij zeker ópgaat, dat schuine zijde c² = a² + b²." Hetgeen - naar nu verluid - bevestigd is als Stelling door 'n algebrasem op Terschelling.…

Een hoogbejaarde uit Wolfheze kreeg laatst een zitplaats toegewezen. Besproken was de plaats alvast, toen deze man pas veertig was. Nee, onbesproken was-ie niet, want vroeger was-ie als bandiet veroordeeld wegens slechte dingen. Zo werd z'n zitplaats Scheveningen. 't Liep echter met een sisser af; hij kwam te liggen in z'n graf. Tekort…

Tsagh eens een cnape stervensgeern een valsche, vreede, boose deern. Sei totten cnape: "hael mi terstond din moeders herte voor minen hont." Hi ging en sloech sin moeder doot en vluchtte mettet herte root. Mer twijl hi loopt, stuict oppen steen en valt, -dat arme hert meteen. Al botsen op de harde baen, Vingh plots dat hert te spreken…

Een engel wenkte, God had mij geroepen, er stond een lege zetel naast Zijn troon. 'Ik vroeg u', sprak de Heer op kalme toon, 'omdat ook goden somtijds willen snoepen.' 'Men zegt, u schrijft godzalige gedichten. Welnu, leest u eens voor uit eigen werk. U krijgt als dank een goddeloze kerk en zeven maagden die uw leed verlichten.' Doch…

gelaten volg ik aan een korte lijn ik ben een oude hond onder de mensen een surrogaat voor nooit vervulde wensen van een bazin die ruikt naar terpentijn ze heeft haar vreemde nukken, ik herken ze aan de blikken als we 's avonds samen zijn de opgekropte woede, het chagrijn normale stilte wordt een heel intense ik slik haar buien al zo lang…

Ze deden 't als een schoorsteen, wat een strop was, daar hij en zij hun tijd en geld verrookten. Geen keuken had het rookstel, dat slechts kookte van woede, als de rookwaar weer eens op was. Ze wilden doorgaan voor een heer en dame; 't was rookkledij, waarin het stel zich stak: een smoking en een schoorsteenmantelpak. Een rookgordijn hing…

wilt u schrijven over bomen van die opgeschoten knapen in hun bladergroene truien laat uw stemming niet verbruien door de kwakkelende iepen laat uw zinnen niet verzieken door de ijle populieren die in ellenlange rijen langs oneindige rivieren slechts de marsmannen plezieren en neem afstand van de eiken zelfs de allerhoogste eiken hebben…

'made in Madurodam de croquetten in het restaurant zijn aan de kleine kant C.B. Vaandrager' wat zeurt die man toch over de croquetten oké, ze zijn wat aan de kleine kant maar wat verwacht je als het restaurant niet groter is gebouwd dan de maquette en straks bezoekt hij ook nog de toiletten daar loopt het…

de dag begon zoals een dag begint het vaste ritueel, dezelfde vloeken je bent nog uren naar jezelf aan ‘t zoeken de spiegel huilt, je laat een boer, een wind het leven leek een bokkenpruik met luizen maar dat veranderde die dag spontaan vergeten was de smaak van levertraan en zelfs een grijs Den Haag begon te bruisen wat deden al die ‘pakken…

sprookjes hebben handen óm met je te spelen je te strelen en je mee te nemen door de tijd ze pakken je gedachten en naar keuze kun je met ze stappen als reuzen of je verbergen met de dwergen in een puntmuts en een baard, heel dicht bij de aard met een olijk klein gezicht zwaar van importantie en gewicht of kies je voor grootschalig…

Hij barstte van de commissariaten en werd genood bij vele plechtigheden. Door hem werd vaak een lintje doorgesneden. Hij mocht per fles een schip te water laten. Het leven was hem uiterst welgezind, want aan decorum was-ie zeer gehecht. Hoe vaak had hij een eerste steen gelegd? Hoevele malen ging-ie door het lint? Tenslotte werd de man gepensioneerd…

iets willen schrijven dat is niets dan tijd verdoen doorstrepend wat je schreef opnieuw schrijven en ook dat weer schrappen aangezien wat je gedacht had slecht bleek maar bij nader inzien nog zo gek niet was misschien zelfs bij benadering het beste hoe- wel uiteindelijk toch ook alleen maar bij benadering en dus zo ongeveer precies niet…

De banken bleken allemaal bezet. Een meisje keek me aan met zachte ogen. Het leek of er gewikt werd en gewogen. Ze riep mij. Voor een hoopvol tête-à-tête? Een lach verried mijn dwaze binnenpret. Dat zulke mooie meiden mij nog mogen en mij met steelse blikken zelfs ook pogen te vangen in hun amoureuze net. Edoch, m'n overmoed verdween…

toen ik haar kuste niet op de mond maar op haar buste blies een vleugje lucht gelijk een zucht 'wel te ruste' ------------------------------------------------------------------- Uit de bundel 'voor jou, van mij' van Josefien en Wim Niesten.…

De circustijger scheurde vlot bij ene hulpdompteur een reepje uit z'n hand; het bot werd zichtbaar door de scheur. De circusdirecteur, ontstemd, verstrekte snelverband, maar zei: 'Je hebt 'm goed getemd; hij eet al uit je hand.'…

De honger in het boshotel wordt effectief gestild. De Schotse kok voorziet zich snel van zelfgeschoten wild. Geen spijskaart heeft het restaurant, die aangeeft, wat de pot schaft, zwijnenrug of goudfazant, men eet er wat de Schot paft. Wat eerst een gast met smaak verslond had later hem verdroten. Hij miste toen z'n eigen hond; er was…

Schizofreen kon de man maar niet aarden. Hij was dubbelhartig en heeft in z'n wanhoop met twee van z'n zwaarden een dubbele zelfmoord gepleegd.…

Na vieren zit je nóg. Er komen dromen. De lege klas: een wijde oceaan; het blauw linoleum gaat zachtjes stromen en komt zijn branding aan je tafel slaan. Iriniserend zonlicht door je haren. Kleuren, gewimperd op je smalle hand. Ik voel: ik moet dit leeg lokaal dóórvaren en schipbreuk lijden aan jouw waterkant. Lukt het je echt, aanbiddelijke…