Een bus rijdt ons voorbij. “Laat u bussen” lezen wij. “Ik laat me zingen” zei ooit prins Claus. Prinsen bussen in koningsblauw, bussen zingen op asfaltgrauw, een vrachtwagen toont van ver het publiek: C’est le beton qui fait la musique!…

regenton stroomt vol de hemel traant een gordijn van treurigheid neer doch, wolkeloos klinkt een concert van klavieren beeldig uitgevoerd klanken van vreugde smelten in melancholie een pracht melodie er danst een libel een kunstig bloemenballet rond lila kleuren landend op de steel wiegen op een meesterstuk vleugels van geluk…

De wind speelt door de spleten, het lied op zijn eigen manier, maar de klokken overstemmen, de wind verdwijnt in het niet. De beiaardier kent de kunst, om de zuiverheid te aanhoren en alle oneffenheden in de kiem te smoren. Hij speelt de noten zonder na te denken, of aandacht aan de omgeving te schenken. Hij slaat met zijn vuisten op…

Het koor komt op. Alles staat klaar. Het is iets meer dan middelbaar. Dan, als het zingt en wordt verlicht, is het één groot kindergezicht. Met dit gedichtje wordt de koorcyclus afgesloten. Bijna. De echte finale voltooiing voltrekt zich in het onsterfelijke kwatrijn ‘Als stervelingen zingen’, alhier op de site……

ik verpoosde een wijle over de grens van mijn moedertaal de ziel geleek even als een opengaande lotus het was gelijk andermaal wanneer ik mijn liefde in den vreemden sus zelfs klanken kwamen in overvloed naar buiten waar een hobo mijn stem vertederd liet horen mijn handen gebruikten met een trage vingerbeweging het verborgen koor…

Rots Gelukkig, buurman Bas weet altijd waar het was: de bladzij en de maat. Bladwijzer van formaat. Ooh! Zingen we zus? Zingen we zo? Zingen we ‘oe’? Zingen we ‘oo’? Staan er twee o’s met h erna, dan doen we ‘oe’. Geen geoha! Hélène Qu’est-ce qui t’amène, ma chère Hélène, dans ce cahier Clairefontaine ? Tu viens chanter…

Er is geen wijs, zo wijs, als de wijs, om wijs te houden, en dat terwijl ik geen noot kan lezen.…

oude woorden dagen nu de tijd naar verten neigt dichter wervelt de wind die het blad omslaat laat los van binding vrij hoor, de pauken slaan…

Opgezweept door de muziek dans ik op de tonen van de ochtend adem met volle teugen de nummers van de TOP2000 verrassen sommige stukken mij die me nog niet eerder ter oren waren gekomen, zing ik anderen luidkeels mee verbroederen de klanken groot en klein tot een muzieklievendvolk die dagen omdraaien met de nacht om extra van hun favoriet…

Er zijn er die fraseren. Je hebt er die vibreren. Je hebt er die zwaar hijgen. Er zijn er zelfs die zwijgen.…

overvallen door een stem zo puur als zuiver water dat ontspringt bij de bron begint zij te zingen 'n bariton valt haar bij zetten andere leden in zo ontstaat een meerstemmig koorgezang als door engelen vanuit 't diepst van hun ziel geïnspireerd door: http://www.youtube.com/watch?v=SXh7JR9oKVE…

Viool en trompetnarcis spelen tezamen met klokjes de hele dag bloemenmuziek in de tuin voor publiek van gewassen, die zich niet vervelen. De zangkorenbloem maakt furore, brengt vrolijk gezang ten gehore en zingt over vrede, de kerstroos alsmede: 'Een kindeke is er geboren.' Voor haast iedere plant is 't een bof, maar een enkeling vindt…

Wat is er met mijn koor? Het doet pijn aan mijn oor: het neemt telkens een loopje met het mooiste syncoopje!…

Een koorlid, Siegfried, een tenor, zong zuiver maar iets te sonoor. Hij had dat van zichzelf niet door. Nu zoekt hij naar een ander koor.…

Meestal ken ik uitsluitend het refrein. Mijn noten struikelen over de woorden. Verdwaasd hum ik de prachtigste akkoorden. Ik wil zo graag achtergrondkoortje zijn. (eerste in een korte serie 'koorgedichtjes')…

Here comes the sun, Hey Jude, Help!, Twist and shout, Can’t buy me love, She loves you, Ob-la-di, Get back, I am the Walrus, Let it be, Lady Madonna, We can work it out. Het mag nu van de platenmaatschappij, dus koop ze voor een appel en een ei.…

Ik kende de moeilijke jaren verliet het speelse leven wilde anders denken voelen draaide 's zondagmorgens dikwijls een plaat "Old Mac Donald had a farm" de wijs ving aan _ slaande maat zeisen welke zelf maaiden dansten tussen vrije varkens en kippen op een rijke boerderij zonder geld waar het wereldlawaai verstomde bij zuiver bijengezoem…

zij vroeg om iets bewogens en ik zong een treurig lied waarop zij mee kon deinen de tonen doofden op een wal troffen niet haar stille dal van oudsher hoog omheind de roering die zij zozeer zocht stroomde fel en vol naar binnen zij wilde worden meegetrokken weggesleept van koude dromen door een vloed van rood geluid haar denken riep…

het is nog vroeg in het seizoen, de wintersneeuw al ver, maar nog in zicht voor gretige vakantiegangers staalblauw de lucht, verrassend hartverwarmend stilt de zon zacht als de beek mijn zenuwen de buitenlucht maakt vrij ik ga languit mijn oren staan nu helemaal open laat de muziek via de MP3 als puur geluk naar binnen komen…

licht gepassioneerd klaagt de bandoneon met klanken die de ziel schrijnen gevoelens van verlangen liefde en pijn vloeien samen het trage ritme beroert het hart de tweekwartsmaat daagt voeten uit voor de ontmoeting van de dans, El Paseo vioolmuziek wordt gedragen als poëzie uitnodigend is daar het spel van de dans om met de melodie in cadans…