Netgedichten

netgedicht (nr. 87.862):

Verstrengeld

Dwarrelend brengt sneeuw licht in
mijn droom en de straten voeden zich
met deze nieuwe stilte.

Het water in het park roerloos (ondanks
mijn adem), niets beweegt zich,
behalve de droom.

Glinstering wordt geboren in het lamplicht
over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht
van de ene naar de volgende en volgt zo
een pad door de niet meer lege straten.

Het geluid van mijn voeten op de sneeuw
voert ons naar een plein, waar een beeld
verhaalt van de markt - een mand die gevuld wordt
met brood. Het brons krijgt een mantel,
verandert langzaam van kleur…

Achter mij hoor ik nog iemand lopen, ademen,
met een zacht ‘hallo’ neemt zij me bij de hand.
Samen delen we de stilte – ook de tijd
beweegt nu niet meer.
Alleen wij zien deze sneeuw, de stad slaapt.

Als de dag de droom oplost en ik wakker word,
liggen onze handen verstrengeld, en jij, mijn lief,
slaapt – stil - verder…