Waar schaduwen lichter worden

Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht


De wereld draagt nog haar
winterse masker, maar onder de bevroren
korst hoor ik het ruisen. Het is geen geluid, eerder een
trilling in de grond, een eerste zucht van de aarde die diep inademt.

Mijn huid voelt de scherpte
van de vroege ochtend, toch is de kou niet
langer een gesloten deur. De wind draagt een nieuwe
zachtheid, een belofte van vloeibaar goud achter grijze wolken.

Ik zie hoe de sneeuwklokjes
de stilte doorbreken, hun witte kelken vangen
de allereerste stralen. Ze hoeven niet te schreeuwen om
gezien te worden; hun kracht ligt in het zwijgende, standvastige zijn.

Het licht wordt herboren in
de randen van de dag, ik voel hoe mijn eigen
innerlijke kompas zich richt. Schaduwen worden langer, maar
minder zwaar, terwijl ik langzaam meestroom met de terugkeer van de zon.

Biografie van deze schrijver

natuur seizoen licht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14