Netgedichten

netgedicht (nr. 88.292):

Echo’s in de Wind

Ik hoor hoe de wind
zachtjes woorden draagt,
met een oorsprong in het verleden.

Zij fluistert deze
als echo’s die tot mij komen,
zonder oordeel en zonder reden.

Altijd dwalend door de eeuwen,
totdat zij uiteindelijk
abrupt ontwaken in het moment.

Daar waar de wereld zingt
met een verwachting vol hoop,
en de wind fungeert als haar instrument.

Ik proef de bittere smaak
van haar leed op mijn tong,
in een schreeuw om gerechtigheid.

Om ons allen te laten zien
dat zij niet geïmponeerd is
door de mens en zijn zelfzuchtigheid.

Woorden, helder als water,
laat zij zachtjes resoneren
in de onderstromen van mijn bewustzijn.

De intrinsieke waarden
die deze wereld in zich draagt,
worden nu gevoed door immense pijn.

Een bezwerende melodie
klinkt door in haar toorn,
als een laatste, waarschuwend akkoord.

Hoor haar gebroken zuchten,
voordat de woorden in de wind,
niet langer worden gehoord.