Netgedichten

netgedicht (nr. 88.316):

Langs de hoeve

Om twaalf uur valt de eerste klap:
hout op hout. Vlekken teer
beginnen al te glimmen,
vliegen dansen om mij heen.

Na elke klap zie ik een vlucht,
de vrijheid tegemoet.
Ruikend aan wat de ander deed
bestormen zij de groene zee,
kalmeren in de kudde.

Trillend ontvouwt de populier
zijn angst voor het onbekende.
Het knisperend grint vertrouwt niet meer
de kuilen in het gelopen pad.
Een schrijnend verhaal staat bij elke stap
in het stof beschreven.

Hoor hoe de echo klinkt
van pas beslagen paardenhoeven:
dat wat we graag willen geloven
wankelt vandaag op losse schroeven.

De patrijs schrikt op,
de vos verschuilt,
de marter neemt de kuierlatten.

De haas, de buizerd en de specht —
die houden hun rug recht.

Streeprugpad, boerenzwaluw,
kerkuil en de salamander
zwaaien af — groeten elkander.

Terwijl de toekomst in onmacht wacht,
kerven tegengestelde krachten
pijnlijk diepe groeven.
Geknotte wilgen, zij buigen niet,
staan in stilte langs de hoeve.