horizondimmer
Ik zag hem ijl hangen
aan de bergrand
vingertoppen
naar een stijlbreuk tasten
want
geen diepe kloof
die generatie
waar niks valt
te slaan met bruggen.
Zou hij
de muziek horen in de kamers naast zijn hart
kon hij
in en op de maat
adem halen
zonder doktersrecept voor ritmegevoel.
Daar hing hij dan
het edele wijsje
twinkelend in de zon
geen grijsaard
waar hij afstandelijk aan vasthouden kon
slechts de aarde
die haar tanden wilde laten zien;
kiezel voor kiezel
zag de man de diepte verdwijnen
de berg werd kleiner
zijn pupillen verwijdden
het donker trad in
onvermijdbaar
klaar voor deze
uitgevlakte wachtnacht.
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: filosofie
potentieel 3.2 met 5 stemmen 
150
150
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Die breuk zit niet in de diepte, maar in wat er ontbreekt. Geen brug, geen houvast.
Het einde is leeg. Niet stil, maar uitgevlakt. Alsof er niets meer komt. Alleen wachten.
"**"
van de nachtwacht
in omineuze setting
weg van de stad
genoeg van de druk
van het aardse leven
op weg naar
zijn uitgevlakte
ego