Netgedichten

netgedicht (nr. 88.803):

zomerstranden

De pijn schittert als oogverblindende
wreedheid in de ogen van de argeloze
geliefde op aarde onder een ziedende
middelpuntvliedende kracht van zijn.

De meest voorbarig gewraakte reden
-maar hoor je ‘nobody’ ooit daarover?
nimmer vrije treden over deze razend
geromantiseerde vermeden tijdigheid.

Dapperheid nestelt zich op het water
pas later de kater van verloren liefdes-
levens; op de zomerstranden verwoest
aanlandig breken zij wind met golven.

Vleierij en vrijpostigheden; zij strijden
de verloren slag door het terugtrekken
in puissancesprongen over alle kuilen
hun pixelzwarte withoofd op de koop.