Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.030):

Wachtende Waanzin

Ergens, in een hoek van de kamer
daar waar zicht onzichtbaar gaat
al het bovennatuurlijke staat
en zuurstof de lucht nooit laagt
zit de heerser van achterlijkheid
tussen glimp en werkelijkheid

Zie het gaan, die beweeglijkheid
levend in koude, kille onredelijkheid
wachtende op negatieve straling
in de ijle lucht
niet specifiek op vastgestelde datum
die tijd of dat uur
maar het moment dat rust toevallig verzuurt

Op de blijde dag dat hij verschijnen mag
het ogenblik waarop jouw sluiers eindelijk verteren
zal je jezelf onderdompelen in de gekte
onderduiken in radiogolven die verstand wederkeren

In een oneindig diepe waanzee van onzinnige razernij
waar redelijkheid tot de bodem zinkt
genietend van een dans van chaos in verwarring
waarop elke grens voorgoed weerklinkt

Daar lacht de waanzin zijn tanden bloot
want hij zat al tijden wachtend op je schoot
fluisterend in alle kieren van wie je bent
hopende dat jij ooit zijn naam herkent…