start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3209)
adel (48)
afscheid (1712)
algemeen (1885)
bedankt (139)
biologie (66)
dieren (688)
discriminatie (111)
drank (219)
economie (72)
eenzaamheid (1426)
emoties (5140)
erotiek (632)
ex-liefde (573)
familie (271)
feest (217)
film (63)
filosofie (2463)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (216)
haiku (2707)
heelal (246)
hobby (80)
humor (1289)
huwelijk (231)
idool (90)
individu (1085)
internet (85)
jaargetijden (1480)
kerstmis (464)
kinderen (777)
koningshuis (75)
kunst (581)
landschap (445)
lichaam (348)
liefde (9134)
lightverse (1092)
limerick (324)
literatuur (878)
maatschappij (868)
mannen (137)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (430)
muziek (550)
mystiek (771)
natuur (3008)
ollekebolleke (202)
oorlog (688)
ouders (333)
overig (1296)
overlijden (1203)
partner (217)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (334)
psychologie (4067)
rampen (149)
reizen (544)
religie (1227)
schilderkunst (284)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (645)
songtekst (78)
spijt (146)
spiritueel (229)
sport (322)
sterkte (68)
taal (830)
tijd (1464)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (270)
valentijn (94)
verdriet (1105)
verhuizen (52)
verjaardag (184)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (536)
vrijheid (854)
vrouwen (400)
welzijn (434)
wereld (536)
werk (152)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (340)
ziekte (794)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 2005):

Eva

Zo ligt zij daar, haar handen in de schoot,
over haar zinloos moederschap te mokken:
haar ene, de zachtmoedige is dood,
en Kaïn, die het teken draagt, vertrokken.

Zonder gezicht is de haat tegen haar god
wiens plan als vonnis aan haar werd voltrokken
en zonder mond vervloekt zij fel het lot
dat baren degradeert tot domweg fokken
van leven dat straks toch ontbindt en rot.

Daar ligt ze dan, ooit was ze uitgerekend,
nu is ze uitgeteld aan één en twee.
Als voor de derde straks haar vliezen breken,
houdt ze nog steeds, tegen de zwaarste wee,
haar handen in de schoot gebald tot vuisten,
denkend aan toen de wolf sliep naast de ree
en god nog als God in de bomen ruiste.

Schrijver: Theo van de Wetering, 06-04-2003

snodan1attiscali.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: religie

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 995 keer bekeken

3/5 sterren met 11 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:herodin
Datum:07-04-2003
Emailadres:herodin4atnetscape.net
Bericht:En god zei: zo was het wel goed geweest.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)