onderhuidse tinteling van ongeremd verlangen bovenwaartse zindering door geest en drift bevangen emotioneel betrokken bij onbekende brokken van mijzelf…

snippers verstand dwarrelen voor mijn ogen moet ze vangen ordenen niets verliezen nee stop luidt een stem snippers verstand in de mand van vergetelheid op een onbeschreven blad laat hij zijn pen zegevieren nu zie ik door zijn ogen…

in de uren van vermoeidheid zakt het leven even in zijn gedachten stroop en plaksel weinig plussen, veel meer min in de dagen van het duister lijkt de zon voor altijd zwart zoek je schaduw voor je angsten demp je ’t schreeuwen van je hart in de rusteloze nachten brengt de dag een nieuwe strijd tegen onbegrepen woede met als bron “verleden…

licht verweven met donkere spinsels gedachten ontsponnen tot levensdroom ogen ontwakend in licht van waarheid leugens ontbonden tot een syndroom woorden verklarend een uitleg van waan gedachten vormen nieuw levenspatroon ontdaan van het spinsel ontraadselde geest maar nog nooit zover heen geweest…

Het zwijgen ligt voor goed opgebaard met gesloten ogen waarachter ik een laatste woord vermoed, een knipoog van de andere kant. Enkel door te kijken begint stilte een hartverscheurend lied.…

zo zag ik je zitten gehurkt in het gras een klaverbloempje plukken alsof het iets gewichtigs was je rende over het water in stukken kringelklein brak je de weerspiegeling alsof het niets kon zijn dan viel je in zijn armen je zag hem niet eens staan een spel werd al je struikelen alsof je danste op de maan de nacht was van flanel…

In het grootste geheim werd de blonde prins geboren leeft in beveiligde schijn niets mag de toekomstige orde verstoren Hijzelf weet daarom niet wie hij werkelijk is geen mens ook die het ziet - bedekt met zwart vernis Ooit zal die dag toch komen dat hij zijn gezicht moet tonen zijn leger zal hem kronen en de nieuwe orde zal er komen…

Warm lig ik onder mijn dekbed kerst, de tijd is aan mij wekker niet gezet - o heerlijkheid, vrij! vrij! Plots hoor ik het kindeke Jezus Maria gilt er boven uit en een brombeer, Jozef dus, wat is dit voor geluid? Dan, gestommel op de trap het hele spul tegelijk naar boven de deur vliegt open, is dit een grap? Ik kan mijn ogen niet geloven…

het goede pad te kiezen attendeerde je, je voorsprak iets waar niets loos zo liep ik gekweld tegen Flora aan op goed geluk visionaire roos mij een doorn in het oog…

jij keek langs me heen doorzag ik, je legde geen gevoel in samenspel van lichamen die nooit in het kielzog kwamen van stand geen zonnestel het zonnestelsel leeft geen beleving…

ze staart me aan en vraagt om woorden zij die alles kan verklaren of de verwarring vergroten ik staar terug en zoek het antwoord op de niet gestelde vraag zij kent het al en weet dat ik haar zal belasten dat mijn antwoord haar verandert zij niet langer kan zijn wat ze is een onbeschreven blad…