Die op de uitkijk Staat voor een dodenakker, Het leven vasthoudt In fris jong groen Op plekken waar de bliksem Verpletterend is ingeslagen, Omarmt jou als je Met je gedichten Achterop de brommer Komt aangereden…

Langzame gesprekken Hebben we, jij en ik, Aan de bedding Van de beek Die meanderend door Het oude land de tijd Ongemerkt door zich Heen laat stromen, In een vastberaden poging Het moment vast te houden Verglijdt ze tussen onze vingers In eindeloos ritme van komen En gaan - het landschap En het stromende water Laten ons…

dat ik de zomer was misgelopen bleek toen sneeuwvlokken de kasseien kusten waar dromen uit ontsprongen ze hadden de zon ver achter zich gelaten…

Ik kom bijna nooit meer op mijn zolder. Het idee om die trap naar beneden te trekken beangstigt me mateloos, net zo'n moordwapen, dat genadeloos op je af suist. Bovendien weet ik ongeveer wat ik daar kan aantreffen: duizenden vergeelde boeken, aangevreten door boekenwurmen en zilvervisjes, stapels oude krantenbijlagen over literatuur, achteloos…

Met bezonken ogen Te laat ter wereld Gekomen, door niemand Was op hem nog gerekend, Verbaast hij zich Tijdens zijn onverwachte Leven over alles wat is, Want wie hij zelf is Heeft ie nooit geweten, En als er al sprake was Van een eigen ik, dan is hij Door iedereen en Door zichzelf vergeten…

Gewend aan het rumoer Van alle dag, dat het Vrije denken zo vaak Overstemt en me ongewild Meeneemt naar onbestemde Verten waar ik helemaal Niet wil zijn, Is daar opeens Een zacht geknisper Van blaadjes die hun verhaal vertellen Met een kracht Die in al zijn teerheid Deze trein, en het hele spoornet, Welhaast tot stilstand…

en als ik dan even met mijn hoofd schud de zee zie die zoveel te dragen heeft wanneer de zon met pompoenoranje ogen haar schouders naar de nacht richt vogels nog een laatste keer opstijgen in de weemoed van mijn gedachten om daarna spoorloos te verdwijnen de hele nacht lang dan weet ik dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…

Ontelbare foto's heb ik Opgeslagen op talloze sticks In honderden bestanden, Allemaal gesaved, ook In back-up vanzelf, Toch springt niet een In al die duizenden er uit - Het zijn de beelden in mijn ziel Die zonder tussenkomst van Virtuele machten zijn ingebrand, Die eeuwig met me meegaan - Niet een daarvan overbodig, Daar…

Toen alles en iedereen Dood was, en ook mijn Laatste hond Er niet meer was Bleef ik alleen achter, Alleen het omhulsel nog Van een dood lichaam Met een amper levende ziel - En was het de streling Van een vogel die mij opnieuw Ten leven riep, Die me maande vrede Te hebben met het leven En mezelf weer te aanvaarden Zoals zij…

In weinig woorden Zeggen wat er In de mens omgaat, Het vers te brengen Als nieuws van de dag - Deadline die niet in Uren uit te drukken is, Maar meer te maken heeft Met grote innerlijke drang - De dichter weet immers Dat dit leven vooral Losers kent, Met hier en daar Een spaarzame winnaar, Die uiteind'lijk ook verliest…

Die soeverein uitkijkt Over de dodenakker, Het nieuwe leven Vasthoudt dat frist En groent in een Overnieuw begonnen tijd, Op een plaats Waar de dood Verpletterend Heeft toegeslagen…

De wereld is van de libelle in het zonlicht van de verdwaalde stad bij de vijver van de spiegelbomen zoete geur van zomerse heimwee in het regenwoud van het stadspark bij het eenvoudige burgergraf en jij die altijd in die jas zit die je bij me bracht in de nacht.…

Jong en ongeschonden was je, Een jeugd die bij jou Wel eeuwig leek te duren, Maar in de laatste vijf jaar Kwam hand over hand de andere Kant van het leven over je heen - Twee kinderen die je verloor Op wie je zo gretig had gewacht, Een man die met dit verlies Niet leven kon, en die behalve Zijn zoontjes ook zichzelf verloor -…

Hij was een dominant narcist, zij wilde graag plezieren Dat leek bijeen te passen op verschillende manieren Hij kwam wel aan zijn trekken maar dat ging hem vlug vervelen Zij werd snel leeggezogen en had toen niets meer te delen Uit zelfbehoud moest zij weggaan, om nog te blijven leven Hij zocht rap weer een nieuwe vrouw, om dit te herbeleven…

In dit kamertje Van vier bij drie Zit jij op het einde Te wachten, dat snel komt, Of misschien wel nooit, Want zo voelt het voor jou - Je kinderen zijn ver weg En denken dat je het goed hebt zo, Dat er voor je wordt gezorgd, Maar inmiddels hebben De geraniums in de vensterbank Net zo'n treurig gezicht Als jijzelf - Tot dat…

als woorden op water geef ik van jou van iemand de naam het spreken de verbinding naar heimwee het blad naar golven het hoofd wat scheef in een lichtgebaar van voet naar hals het tillen het dalen de greep van gisteren van vlucht naar aarde de hand in je haren gedachten dicht van ziel naar adem de stilte glijdt langs rustende jaren…

Ongemerkt ben je Uit het zicht Verdwenen, Door mijn vingers Gegleden zonder me Ook maar een tel aan te raken - Nu woon ik In de lege ruimte Die je achterliet: Ramen en deuren Hou ik gesloten, Doe ze alleen nog open Als jij onverwachts Weer verschijnt…

De Nacht valt over de schaduw Takken van de boom Rijken tot hoog in de hemel De sterren Door iedereen gezien Zo ver weg Theelichtjes Op de bladeren van de boom Brand! Brand! BRAND! De schaduw doorbroken door een vonk De wereld Zweeft…

Waar bij anderen Butsen en deuken Ontstaan aan het oppervlak Van hun samenzijn Is er bij ons hooguit Sprake van een lichte Uitholling overdwars, En zelfs deze is Volkomen in evenwicht, Voor welke druk van buiten Dan ook is ze nog nooit gezwicht…

Te lang ben ik Mezelf kwijt geweest, Bewoog niet meer, Maar schuifelde, Ritselde hooguit Als een herfstblad Op een verlaten strand, Alleen van nul en generlei waarde nog - Tergend langzaam begin ik De eindeloze, donkere tunnel Achter me te laten, Word me zonder dat ik Er bij stil sta weer bewust Van wat ik verloren ben,…