per dag op huis aan, verzorgd achtergelaten met een glimlach op je smoel onderbetaald werk je naar een onbetaalbaar resultaat, niemand is zo tevreden als ik de vloer is strak de ruiten glanzen de klant gaat weer voor plezier naar de plee en ik ga daar, twee keer per dag, helemaal in mee…

vergadering geroezemoes alom aandacht wordt gevraagd het helpt niet echt maandacht wordt het dus een licht woord voor een zware dag…

Niet meer het weten herkennen in het doel van het streven van wat het leven ook mag bieden Stilstaan en de dromen vereeuwigen in het gruis van vertrapte idealen Spoken jagen achter het toneel op het ritme van de akoestiek Het applaus ontwijken om geen gezichten te herkennen die ik niet kan onthouden…

Weer werd wat afgewerkt in tevredenheid, in harmonie en elkaar begrijpen, alhoewel er nog onweer in de lucht hangt en onuitgesproken vragen. De één maakt de woorden, de ander zingt het lied. Zoals er grassprietjes zijn en eiken, zo verschillen mensen in wat ze kunnen en in wie ze zijn, maar weer werd wat afgewerkt in harmonie en…

Geduldig moet ik bouwen aan wat me hier en vandaag te doen staat: een moeilijke telefoon plegen met vragen en uitdagingen en angsten bezweren; samenwerken met anderen aan een plan voor over enkele weken, maar dat ver van hier moet uitgevoerd worden, in een andere cultuur, een vreemde taal. Hoe moet dat dan: geduldig liefhebben, aanhoren…

in zijn scherpte proeft vruchtvlees verbitterd van strijd liefde en lusten te combineren met zware verantwoordelijkheid tot in zijn vezels de perfectionist doordrongen van hetgeen hij voorschrijft en verbijt als onverteerbare pillen onder de bogen waar hij verblijft verzuurt weldaad in streven hij raakt het zoete in zich kwijt…

wat mij niet lekker zit is het al te veel aan wit waarin ik ruimschoots klapper als een beetloos kunstgebit ik slink tot weggeschoven kind dat klein maar reuze dapper toch geen fijne houding vindt op een te grote keukenstoel het onbestemd gevoel van overheersend leegte nadat een opgestoken wind mijn perken van de aarde veegde…

Berglucht in longen en zout water in mijn bloed het werk kan wachten…

Vanachter glas klapperen vleugels warme uren weg, ik zie ze duiken zonder vrees en met gevoel; de duiven die de tijd aanvechten. Vanachter glas praat de straat geheimen uit, onsamenhangende geluiden waaien om elke hoek. Vanachter glas werpt het licht zonnesteken richting de zich in grijze gebouwen hullende mus, mens, gevangene en werkmier…

Samenwerking natte droom van elke baas neuzen in één richting…

De mannen die ik 's morgens tegenkom heb ik genummerd de nummers 7, 11, 12 en 15 zijn ambtenaar de nummers 1 tot en met 4, 10 en 14 werken op de kazerne nummer 5 miste ik vandaag hij maakte gisteren een overspannen indruk nummer 6 geeft nooit voorrang, hij is onderwijzer nummer 13 steekt vlak voor de auto's over hij is een collega van nummer…

Gewapend met tandenborstels Trok hij naar de woestijn Voor het laatst ontdekte graf Spittend in de droge grond Stuitte hij op schedel en edelsteen Zich afvragend wat de context was In een mooie stratigrafie De lagen van het grondprofiel Met duidelijke chronologie Het deed hem allemaal niet zo veel ‘Een biertje en dan lekker slapen…

in de stilte buitengaats vanmorgen bij vorst en kou gingen we weer voor de vouw op straat en werkplaats met de aller allerbeste wensen uit alle verdiepingen tot aan de hoogste baas de hele dag op kantoren zul je veel geritsel horen van kranten dikke bijlagen die in de kreukels niet gelezen wel doorbladerd diep van binnen echt storend…

De mensen klagen veel en willen kwetsbaar zijn, de handen strelen van hun stille chef ik herken het spel van toen ik leren moest om hogerop te komen - de straten zijn bekend, maar niet de mensen ze wachten vaak ik groet beleefd en op mijn deurmat heb ik welkom laten schrijven maar nieuwe vrienden zoek ik niet, dus afscheid nemen…

In je hart zit stille haat stille haat met stil verdriet tranen stromen rond je hart maar toegeven wil je niet. Ergens ver weg weet je dat er een einde aan gaat komen dat de haat en het verdriet weer als tranen kunnen gaan stromen. Jij bent hier en hier alleen niemand die je echt goed kent zo lief, mooi en intelligent daar weet niemand…

Gestuurd om een onsje van het een of ander wachtte ik stil in schemer dromerig starend naar de bakken met suiker, zeep en stroop de donkerbruine zakken waar vrouwkruidenier in deed luisterde naar de verhalen van vrouwen met tijd wie er ziek was en waarvan hoe het ging met psst, psst, psst. mij merkten ze niet op snoof de geur van suiker…

Raceten ze snel weg van school maandag was er iets te beleven het nieuwe varken werd gebracht als je eerst bent kun je goed bij het gat van de deur alles zien laatst was er een ontsnapt hij gilde als een magere maar had spek genoeg de jeugd moest aan de kant hij werd wel weer gevangen Klaas de slager had een pistool zette hem op 't beest…

Deed hij de protestanten die ander de roomsen de wijk eerlijk verdeeld pint hing aan de bussen waaruit hij losse liters schepte geen problemen vrouwen met kokermaat liepen naar de kelder melk bleef heus wel goed praatje was van belang dan wist je wat er leefde ondertussen schreef hij de bestelling graag en bracht de boodschappen…

Tijdens een storm bij volle maan vloog er een vleermuis in mijn gril. Mijn panda viel er prompt van stil bleef halverwege nergens staan. Een wandeling had ik te gaan om toch nog op mijn werk te komen. Ik kon de weg gelukkig dromen naar het kasteel ‘De Transilvaan’ De klopper klonk de poort ging open Heer Vladimir keek me strak aan. Snoof…

De keukenmeid was jarig en ze kookte, omdat de chef-kokkin 'r op bezoek verraste met een keukenmeidenboek, van woede, wat niet met de feestsfeer strookte. Het was een héél dik kookboek. Laaiend was ze. Ze riep: 'Dit is een echt gemeen geschenk, waardoor ik aan m'n keukensores denk! Een lijvig dichtwerk zou me beter passen!' - Maar haar bazin…