Hij bestelde zoals altijd: een Big Mac, grote friet, cola zonder ijs. Niks bijzonders, gewoon een dinsdag, dezelfde McDonald’s, dezelfde prijs. Maar toen zag hij hém— achter de toonbank, brede schouders, losse lach. Bruine krullen onder een pet, blauwe ogen, scherp en zacht. "Hier is je bestelling," klonk het simpel, maar iets bleef hangen…

Ik open mijn ogen—maar wie kijkt er mee? Vier anderen fluisteren, staren, bewegen. Ik ben nooit alleen, nooit enkel mezelf, altijd een ander, een schim in mijn wegen. Eén fluistert zacht, voorzichtig en klein, een kind dat schuilt in hoeken van schaduw. Ze huilt om wat was, om wat nooit zal zijn, haar dromen verloren, gestolen door chaos.…

Er schuilt een vuur diep in je hart, een vlam die nooit zal doven. Ook als het donker om je slaat, blijf in jezelf geloven. Je stappen mogen wankel zijn, je pad vol bocht en krommen. Toch leidt het jou naar zonneschijn, waar dromen samenkomen. Dus draag dat licht, zo puur en vrij, door storm en door gebaren. Het mooiste dat jij geven kan…

ik dacht je in mijn handen te hebben uiterst breekbaar doorzichtig kristal je draaide warmte in veelkleurig verval in handen die zichtbaar waren en jou koosden zonder behoudende grip wilde je opgooien terug in je vlucht nog keek je om in een pijlsnel verdwijnen om een keer luid de schreeuw te doen van beiden…

Mam, je bent een topvrouw, echt waar, maar waarom zoek je altijd alles zélf maar? "Waar is mijn bril?" – die ligt op je hoofd, en dat je het ontkent? Nou, dát is geloofd. Je appjes zijn lief, maar zo vreselijk lang, met emoji’s waar ik niks van begreep – mijn wang! En als ik bel, tja, dan weet ik het al: "Kind, je eet toch wél goed allemaal…

ik ben weer tegen zwart aangelopen terwijl ik wit open hield de doorstroom van kleuren is gestopt omdat wit en zwart geen echte kleuren zijn zwart is een reflectie en wit is de kleur van alle kleuren samen in wit licht…

Je zei: "Mijn liefde is te groot, te wijd, te diep, te ongeremd." Maar liefde die zich zo verspreidt, verwaait als as in harde wind. Je kwam thuis met een nieuwe naam, een tweede schaduw aan je zij. En wij, het huis, de tijd, de rust, werden plots te krap voor mij. De muren hoorden wat je fluisterde, hoe je haar liefhad, mij nog steeds…

het enige foutje in de schepping was de mens gods wens om de wereld in snelle ontwikkeling een boost te geven was het goed beter best principe waarbij geld en macht wederzijds uitwisselbaar zijn goedkeuring kreeg in deze wedijverwereld er is alleen plaats voor het beste ego en samen is onbestaanbaar omdat de dood…

Wij staan hand in hand stemmen die stilte breken een keten van kracht Wij staan op, waar stemmen worden gesmoord, waar lichamen worden geraakt, waar recht een voorrecht lijkt. Wij staan op, hand in hand over grenzen heen—onze woede een vlam, onze hoop een ketting die nooit zal breken. Wij dragen de namen van hen die vielen, vergeten door…

zij flitste lachend voorbij nog voordat ik de diepte in haar ogen heb kunnen peilen zij was er onaangekondigd nam zichzelf als suprise mee naar huis net bekomen van het onaantastbare moment haar te zien en te accepteren haar warmte weer intens te ervaren om samen het hemels moment van weer een edelsteen aan de ketting van geluk…

hij wist dat hij anders was zag verbazing in vreemde ogen voelde antwoorden waar hij niets mee kon en toch was er warmte en begrip hij wilde weten wie hij was waarom hij anders was en wat dat andere eigenlijk in hield waarom het hem buitensloot waar velen probleemloos aansluiting vonden hij spiegelde veel zocht in vergelijken maar…

nog pruttelen fossiele zonden tot ze in stukjes uiteen vallen in de grote pan religie ooit waren aanbraden en dichtschroeien het geijkte credo voor een mystieke smaak nu is het vlees met te veel vet doorregen te vaak en te rijk gevoed en te weinig bewegen is hoofdbestandeel geworden van onze maaltijd en geeft de boeren…

intens gloeit en loeit het vuur van verlangen in het naderen zonder dichterbij te kunnen komen in afstand gevangen waar samen het onhaalbare eindpunt van rekken en versmelten is zelfs de vlammen reiken hoger in dieper verlangen hun zwepen zijn de pijn van nooit verenigd zijn daar waar losbandigheid tot het laatste gaatje…

Zou hij, Zelensky, ook niet kunnen slapen En wakker liggen in de donkere nacht Om Vladimir's en Donald's megamacht Twee Pitbulls met een bange kudde schapen? Is Trump vergeten dat de Indianen Gedood zijn en verdreven van hun land Door pionier, goudzoeker en migrant Die allen zich Amerikanen wanen? Ook Oekraïne kende heel veel strijd De…

hij zag de cumulus jagen langs de hemel zwart van het water dat pas later een geweldige stortbui met hagel zou worden de spanning zat al dagen in zijn kop en eiste een snelle ontlading die in het rennen te weinig ruimte had gegeven in de snelste route die hij had gekozen en die hij eerder al met tal van obstakels had verzwaard…

ChristenUnie Rijswijk lachend maar wie lacht hier mee oh wee klaarblijkelijk de bijbelverhalen niet aandachtig genoeg gelezen uit het levensverhaal over Jezus is uitdrukkelijk bewezen ieder door God geschapen is een parel in Zijn hand mensen even anders gekleed zijn reuze charmant…

zijn woorden lachten om de kapot geschoten werkelijkheid de doden en kreupelen die hem beschuldigend aankeken met de pijn van verwoesting van wat eens hun jeugd was geweest maar hij bleef steeds hun waarheid verdraaien nooit zouden zij op voet van gelijkheid met elkaar naar oplossingen zoeken en zo genoegdoening geven…

de woorden ontglipten mij steeds in een overigens uitmuntend vers ik knoopte friemelde schoof en kookte uiteindelijk van woede omdat het geen goedlopend geheel wilde worden ik heb het losgelaten zoals god dat deed in ieder voor zich en toen werd hij ineens naarstig gemist in de waterval van talloze mogelijkheden als vaste rots…

ik heb altijd al moeite gehad met stereometrische figuren ik zag de inhoud nooit binnen de aangegeven lijnen in een verdiepings hoofdstuk werden er figuren gespiegeld toen ben ik maar heel vlot afgehaakt voor mijn BETA kraakt tot de werkelijkheid mij echt te pakken nam men vroeg mij om stand in te zijn voor een dode in een kist…

ik heb iets met schouders altijd al gehad maar als je ouder wordt lijkt de irritatie groter heel vroeger stond ik in de spiegel te kijken of mijn ene schouder hoger uitstak dan de ander ik kon daar maar niet achterkomen pas bij de revalidatie borstkanker operatie bleek dat er een en ander fout was gegaan de aanhechtingen waren…