de kus die ik je geef is meer waard dan de woorden die we niet durven spreken. geen passie, geen spel, maar iets wat blijft hangen in de lucht tussen ons in. het is geen kus die vraagt, maar een die iets vertelt, zonder te weten of je het horen wil. het is de kus van “tot straks” die misschien stiekem voelt als “vaarwel” maar ik zeg het…

nu rug en schouders zich gelden laten zijn zaailingen aan askleurig zand ontsproten verworpen aarde doorkliefd van zingende gaten allen door grind en stoffelijke grond geschoten wat zal van onze dagen blijven hangen zo vluchtig als wederkerend zij zijn nooit meer door een verleden bevangen verscholen in het stenen hart zo kristallijn nu…

Geduldig wachten de beelden zonder handen zonder hoofd Zij zien niet wie hun opvolgers zijn dat schaduw van mensen ´ op hen valt als een zacht laken Ze wijzen nergens meer naar laten alle richtingen als mogelijkheid Spreken zonder mond maken alles weer boetseerbaar…

Dromen uit een andere wereld kunnen soms helder zijn, bedrieglijk, voorspellend soms... met medewerking van Neptunus en medeweten van Uranus Venus is in alle denkbare vormen van jolijt ook voor vruchteloze lustelozen van de vrijpartij... ook schijngestalten terugkerende belagers je in angstzweet badend wakkermakend waar de zondaar…

in de diepte van het heden op leeftijd van afstand op golven van een vooravondlijke luchtstroom niets persoonlijks, anoniem -door de ogen van ‘n venster collectief aanwezig met denkbeeldige gedachte om in deze omgeving de wandelgeest te verlaten terug te keren naar gedaante op het hoogtepunt van toekomst…

plant maar een struik een haag of heg en graaf dat weg wat er niet toe doet tegen staal en beton heb ik mij verzet en kubussen op de metershoge palen haal mij maar uit de weelderige grond waar ik straks van genot zal kraaien volop in jong blad en stam gehuld die ik daarna nog jaren zal dragen knip mij maar niet korter of scheer me weg…

dit is geen nagekomen bericht maar hard beton hard en ongebeiteld streng maar rechtvaardig, ongeblust toch ben je het toponiem van breekbaar het verborgen kristal in steen je lijkt op een toekomend hemelrijk van potentieel nog te lezen woorden vooralsnog onaangeroerd maar vol belofte er kan nog een tijd komen eensluidend ondeelbaar…

Boven het warschaupact breekt lentelucht het ijs van de oorlog van een halve eeuw de wind uit het westen brengt meer zon dan sneeuw in Berlijn, dat te lang onder tirannen zucht Iedereen weet het maar niemand die vlucht tot Reagan, door kogels geraakt bij z'n hart zei dat z'n starwarsprogram was geklapt en Rusland niet meer…

Kunstig beweegt de marionet in de ingenieuze machinerie als speelbal van zijn meester in het gambiet tot en met diens laatste zet zijn schaakmat klinkt als een oordeel en wet over offers in een zigzag patroon van onzichtbare lijnen tot waar zijn house of cards eindigt de koningin wordt een stervende zwaan het paard…

totdat een schoonheid of zelfs de gedachte daaraan zich manifesteert totdat een luchtruim een streetview of weids oppervlak zich verdicht tot de plek van ontmoeting en dat dit alles weer verdwijnt na verloop van tijd en dat iedereen zich daartegen blijvend verzet…

er komt een dag die niet langer lijkt op gisteren een dag die we geen vandaag noemen, of toeval terwijl de kou warm aanvoelt en de verte heel nabij op weg ons te vervolgen naar waar wij eenmalig waren onbetreden herhalend met intens bevroren stappen rakelings aan wat we nalieten werkelijkheid te noemen zelfs niet bij naam…

In het zachte ochtendlicht zit jij, gebogen over papier, letters als dauwdruppels op de rand van je gedachten. Je bladert door werelden die niet de jouwe zijn en toch, met elke zin, worden ze een stukje thuis. De kamer om je heen vervaagt tot een fluistering, de klok vergeet te tikken terwijl je reist zonder te bewegen. Je bent een tijdreiziger…

wat snijdt geen hout maar is wel in steen gebeiteld in beton gegoten zilverwit, zachtmoedig verwacht nog deze dag het voelbare tastbaar te maken laat dit alles bezinken tot elementaire aardkorst waarneembaar in de geur van ruisende populieren…

‘La Vie’ is zo kort, dat het de vraag is of het wel een leven heten mag, zeker als ik jouw ogen houdt tegen de achtergrond van deze hemelsblauwe lucht. Maar ze stralen als sterren bij daglicht, als ik het lastig vind jou aan te kijken, omdat ik je gezicht mis, van toen ook jij wilde, en ik je optilde uit de beeldspraak van dat filmisch…

Nu dan, alvorens mij op Hemelvaart en andere relithema's te gaan storten wil ik mijn woorden juist niet in gaan korten maar botvieren totdat het in je ziel een kundalini vormt, van kruin tot hiel tevreden stemt, aan peace of mind gepaard in rustig water minder onrust baart Doch laten wij de shortcutgeneratie millennials met laptops…

Daar, rennen engelen, door de mist. Ik zie wat niet echt is. Terwijl ik galoppeert op de groene vlakte alsof ik een paard ben: vrij, ongetemd.…

En zie de lichtval op mijn handen hoe zij breekt op heldere snaren De aarde strak, haar vezels trillend een lied dat echoot in verborgen wonden Geklank van helden, stil en stervend verstrooid als korrels in de tijd Hun schaduwen dansen, vaag getekend schimmen in het avondlicht Beelden kloppen, ijl van dromen gedachten stromen als gesmolten…

in de ultravolle zon staat ze daar te shinen terwijl ze aanbidders van haar saaie Raaigras als ondraaglijke rollades voorliegt en braait vertrouwen wordt blind op haar gerijmd met plichtmatige en harteloze secondelijm om betekenis te zien in ‘t opgehoeste slijm de leegte van de schoonheid gevuld met homeopathisch verdunde taal wordt een…

Drie stuivers voor de opperkoning van de bedelaars Randfiguren onverbeterlijke erfzondaars Habbekratsers rarefratsers overlevenaars Verschoppelingen armoedzaaiers dakloos bij een kaars Hun toverlamp en glazen bol vertellen jou iets waars Voorspellen jou de toekomst voor drie stuivers, nooit iets naars Die gaan dan naar de opperkoning…

jij werd wakker alsof iets je naam beetfluisterde je lag stil maar binnenin bonkte oud verdriet de droom kroop terug langs je ruggengraat niemand zag hoe donker jij werd jij was weer toen en dat was echt…