Op die meedogenloze middag verstomt het leven in Orange Grove een woedende menigte doodt de plukkers hier is het bloed dat jullie dorst lest Een jongen van de Cariben sinaasappelplukker in Florida onzichtbaar verborgen in een greppel boven hem buldert de kolkende zon Een behoedzame vader steeds speurend naar veiligheid: pas op jongen…

Een jongen van de Cariben plukt sinaasappels in de Sunshine State de zon staat hoog, zij brandt Meerstemmige gospels golven over de orange grove: nobody knows the trouble I’ve seen hoe het voelt om zwart te zijn Zij kijken niet in de zon zij weten van het wit de jongen van de Cariben en zijn kompanen In de Sunshine State houdt…

poëet bied met een lint van lettergrepen de herinnering aan een veilige haven dicht een plek waar het verdriet kan rusten al vindt de striemende echo steeds de weg terug schrijf met trommelstokken roer je ben erbij sta ernaast vertel zonder te breken…

en zo gebeurt het dat het vee naar het water komt en het vee komt drinken in de ochtend het lijkt erop dat de springbok komt de springbokken lijken op het water van de zee ze bestrijken heel dit land onze taal zou net als wijzelf net zo weinig te betekenen hebben als vogelgekwetter aan het einde zullen de gedachten ons verlaten…

Wat je allemaal niet meer mag zeggen Negerzoenen Jodenkoeken Zwarte Piet Teveel om op te sommen vul het zelf maar in Wat wel mag in het spinrag van de hypocrisie De Heer van het boek der boeken vervloeken Wat dringt als een speer door de zielen van de kinderen van de Heer…

Bolletjesslikkers meld u aan De Marechaussee laat u gaan Ze pikken elke nummer honderd er uit Dat kan een invalide zijn, een offschore werker of een witte-broden-bruid Nee, nee, etnisch mag niet meer Criminelen overspoel ons weer Uw kansen zijn toegenomen want we gaan er woke aan voorbij dat 60 procent in de gevangenis etnisch anders is…

de woede raast door jouw lijf ik ben nog niet aan het oppervlak weet amper wat er diep in je leeft jij praat liefdevol met de doden ik hoor het niet jij toont jouw pijn zodat ik die in mij kan vinden beweeg me blaas leven onder mijn reprielenhuid schud me wakker open mijn ogen de ware liefde is onderweg…

bloemrijke woorden in harmonie met schurende feiten levendige taal een krachtig kleurrijk mozaïek brisant leed in duizend inktzwarte fragmenten uiteen gespat de scherven met zachte handen opgeraapt zorgvuldig opgeschreven…

Met dank aan Klukkluk, Ben, Bennie en Nico Noorman voor hun allesbehalve inktzwarte bijdragen aan het witter-dan-wit snelsonnet van vandaag... ________________________________ EBO NIET Toch vraag ik u in mijn gemoede af Dat wit is rozegetint hetgeen u ziet En zwart, dat is toch bruin, geen eboniet? Wit is geen kleur, en zwart geeft ook niet…

het dode doet pijn als het opstaat uit de dood als het gaat leven wiegende waarheid als een vogelverschrikker het maïsveld rimpelt ogen als ijzer op een onbewolkte dag breek de ketenen…

een rimpelend maïsveld op een stille onbewolkte dag de zachte stilte de herinnering zakt weg uit de man zijn gezicht een masker ogen twee putten zonder glans die de gloed van het vuur niet weerkaatsen als iets wat dood is gaat leven gaat het pijn doen de waarheid wiegt als een vogelverschrikker…

vertel ze Martin roept Mahalia vertel ze Martin over je droom haar blues stem rijst als een krachtige bede op uit het publiek de sonore stem van Luther King rolt recht de harten in I have a dream…..…

voor Milo 6 mei 2019 + voor wie zwerft in oneindigheid onhoorbaar in de gesloten nacht voor wie alles te veel is en voor het laatste leven vlucht voor wie het hart leeg blijft de ziel het licht niet vinden kan voor wie de stilte het zeerst doet is de lucht het ijlst het is de kreet van de broze gekooide vogel voor wie…

Mijn ogen staan verkeerd afgesteld, Ik moet hoognodig naar de oogarts toe. Uitzonderlijk zorgvuldig voert de Oogheelkundig specialist haar onderzoek Uit, waarna ze mij meedeelt Dat er met mijn ogen Niets ernstigs aan de hand is. Ze zegt dat mijn ogen zo afgesteld zijn Door het kinderlijk vertrouwen in mij, Door de onbegrensde naïviteit…

Het gebeurt nu slechts in de sfeer van stille brieven dat heuvels beklimmen en aan lianen hangen dat woeste drinken uit de oneindige woordenrivier: In deze geschreven liefdesaffaire ben jij de onovertroffen held de bevrijdende jungle Tarzan van het benepen land der armoedzaaiers waar de stilte van de avond de gedachten eenzaam maakt…

het leven heeft toch maar een laag betredingstolerantie als je bedenkt dat men als kind in de eerste zuurtegraad de lach van de sociale lach leert onderscheiden men leert ook dat men met het uitlachen gedeeld door het gros van de groep de eigenwaarde en het zelfbeeld weer een beetje op kan krikken zonder verweer tegen het inzicht van het buitenbeentje…

discriminatie geketend aan historie duurt racisme voort maakt ontwikkeling kansloos zo blijft de mens altijd klein…

De rode stierennek van koekoeksclan Verscholen onder 'n smetteloos wit laken Moest destijds over 'n blanke toekomst waken White Anglo-Saxons onder Uncle Sam Mijn paspoort toont een lichtgetint sinjeur Niet hagelblank, lichtblond en blauwe ogen Niet wit genoeg, waardoor ze je niet mogen Al is 't geen zwart, …

Wie mensen werkelijk willen zijn, zijn de labels die we plakken. Op anderen en op onszelf. Mensen die anders zijn, zijn abnormaal. Mensen die zichzelf zijn, zijn volkomen normaal. Zonder etiketten. Autistisch. Zijn zij. We zijn etiketten. We zijn onszelf. Hoe abnormaal, is normaal? Zijn wij? Zijn zij? Wie?…

weet de gekooide vogel dat hij vleugels heeft waarom dit zingen achter tralies een gestold vleugellam leven lang? koestert hij de tralies het hokje waarin hij zit rouwt hij om het verlies van de kunst van het vliegen? gevoelige oren horen waarom gekooide vogels zingen zulke oren horen pijn en vrijheid in…