Het is wél te doen al gaat eten met mes en vork ook niet altijd vloeiend geld speelt geen rol nooit écht gebeurd verkoopt hij nog steeds katten in plastic zakken de gouden lepel past niet meer geluidloos in elke opengesperde mond echter heftig borrelend verliest zelfs het fijnste gerecht zijn smaak na een slok teveel proostend proesten…

altijd weer op zoek naar dat ene gezicht….in dromen ben jij degene die ik wil verwelkomen avondrust… serene stilte, met gedachten aan een kleine gang de lentewende, eerste ontmoeting met die ene waarop ik al zolang wachtte, al zolang in dromen op zoek naar dat ene gezicht dat geen spatje ouder wordt in de stilte der jaren.. als…

gedwongen door de werkelijkheid zoomde ik heel anders in en veranderde daardoor het mij vertrouwde vergezicht zo kwam de einder in het zicht maar ik zie niet scherper, nee zonder contouren wijdser, grootser als in het ijler lentegroen alle obstakels zijn vervaagd het voelt alsof er dieper diepte is de verte deel van mij de toekomst…

Ik zie het eiland tussen de bomen liggen en denk aan vroeger, voor ik leefde en de glazen stolp begint zijn werk en daalt neer. Zij beschermt mijn hele zijn: als niemand ben ik afgesloten van de angst. Wil het uitschreeuwen, niemand hoort mij. Veilig achter het glas, men hoort mij niet. Alleen versteend verdriet en stille angst.…

ik depte lente tranen met een zachte doek zij zochten een weg naar buiten toen regen én zon mijn geleide waren het was even luchten na een lange donkere nacht en mijn gevoel slechts eentonig de partituur kon bedwingen het was ingekapseld in een klank van afstandelijk dreunen ik depte overjarige tranen totdat het tere…

Zeg me, fluisterde ze wat is het verhaal van je tranen zeg me, wat is het geheim van jouw warme lach vertel me, waarom je mij terug kwam zoeken haar ogen, even donker als de zijne, blikten hem aan in verwondering…

Ik draag de stilte voor jou uit stap voor stap ademen jij en ik dezelfde taal vervlochten weef en geef ik je na vandaag weer een heel klein beetje mij en een grijns, ingelijst maakt harde hoeken soepel ik gaf jou ooit écht een heel klein beetje mij…

Als ik denk ik houd van jou dan bruist het in mijn hart zoveel gezichten namen lieve momenten al ging het mis elk een plaatsje apart maar waar juist die ene zijn naam schreef in onuitwisbare inkt is mijn gebleven…

Jij nam me mee die eerste keer aan houten hand invoelend de natuur versmalde jij mijn ratio naar pril gevoel en grijze lente en zij, met haar kromme bewegingen een beetje vochtig in haar trillingen bracht me weer thuis, bij het haardvuur waar haar gevoelens de bovennatuur hadden en samen in deze onvoorspelde liefde hadden wij…

Bedwingen is inbinden, is denken aan, en niet doen Inbinden is bedwingen, is inhouden, nalaten Maar als ik me bedwing, in te binden, komt er ineens een heel ander persoon uit de wol En dat, houdt geen mens vol.…

Zij spreekt de taal van twee gezichten fluistert woorden als ontbijt en beschuit danst en huppelt met oude gewrichten zwierig een wals, haar lippen getuit zij luistert niet naar aardse zinnen draait haar rondje iedere dag weer weet van vroeger hoe te beminnen hunkert naar mannen keer op keer laat blauwe ogen rollen en draaien geeft donkere…

Waar verblijft mijn hart nu toch wanneer telkens mijmeringen die als gevallen appels me verstrooien en de regen ze wil rapen tussen de stromen die als kleine beekjes de gaard veranderden in dromen die ik niet wil kennen ik hou me vast aan de lijzijde van ‘t gebed en laat de wind rusten tegen mijn zij en sluit mijn ogen totdat ik…

Waarom slapen als we wakker zijn Waarom waken als we slapen willen Waarom dromen Om wakker te worden en te weten dat we met beide benen op de grond staan Om wakker te worden en te weten dat we onder de koude douche staan Om wakker te worden en beseffen dat je gewoon nog even wilt blijven liggen Heel even maar...…

Zilt verlangen wakker worden met zijn geur op haar huid zijn naam in haar ogen gestild haar vuur gekuste lippen…

En al struikelend over de oneffenheden mijn verleden Onderga ik de resterende weg van mijn ijle toekomst Schuifelend beweeg ik mij in het duister voorwaarts Mijn geleden tijd terecht wijzend Weet ik er is geen herstel Angstig met een glimlach en het eind in zicht Hoed ik mij niet te struikelen…

In haar armen draagt zij weemoed ziet in ieder raam witte rompertjes met kabouterknoopjes een luide roep haalt haar in en opgewonden sprankelogen struikelen in alle haast over een klassiek verhaal wanneer adem even rust omvat zij weelde en knipoogt naar het kleine mannetje…

Hare eenzaamheid Ze zegt en schrijft dat ze lelijk is maar wil horen dat ze mooi is ze zegt dat ze nooit over andere mensen praat maar als je goed luistert doet ze niet anders ze zegt haar eigen leven te leiden maar als je goed kijkt leeft ze dat hoe anderen het willen ze zegt eenzaam te zijn maar als ze goed om zich heen zou…

Ik stond zo in gesprek glas wijn in de ene hand, parmant Andere quasi nochalant in mijn kontzak gestoken Had mijn grote bek thuisgelaten Stond me af te vragen, onzeker, of ik niet beter dat andere rokje had kunnen dragen…

even leek het dat jij me kende jouw hand raakte mijn arm het was een herinnering die mij verwende…

Haar ogen boetseren een droombeeld geven het een hart zo onstuimig als de branding van de zee ogen als sterren een warme lach als een gouden horizon een haarkleur als golvend graan in het zomerse zonlicht mocht ze hopen ooit in deze droom te lopen dan zou ze onwankelbaar gaan in de vallei van de liefde heel zacht fluistert de wind…